ჩემი პატარა ბიბლიოთეკა

It Can't Be Easier than This

2011-11-01T19:57:00.000+01:00

Soooooooooo I am back with some news from a Cheap Seat :)

Where to go? What to do in the evenings or during weekend?
Easy, just choose from:

Is not this amazing? How to buy/ book tickets? Well this is veeeeeeeevy, very simple, just klick on the link and follow the instructions :) It can't be easier than this :)

Good luck :)

ერიკ-ემანუელ შმიტი - ნოეს შვილი

2011-05-25T20:24:00.001+02:00

-ჟოზეფ, მე და შენ ერთ რამეზე უნდა შევთანხმდეთ. შენ მოიკატუნებ თავს, ვითომ ქრისტიანი ხარ, მე კი ვეცდები, თავი ებრაელად გავასაღო... ეს იქნება ჩვენი საიდუმლო - ყველაზე დიდი საიდუმლო საიდუმლოთა შორის. მე და შენ მზად ვიქნებით, საკუთარი სიცოცხლეც კი შევწიროთ მის შენახვას. მეფიცები?

_ვფიცავ!

1942 წელს მშობლებს დაშორებულ შვიდი წლის ებრაელ ბიჭუნას, ჟოზეფს მოსიყვარულე და სამართლიანი ქრისტიანი მამა პონსი შეიფარებს. მამა პონსი ბელგიის პატარა სოფელ შემლეიში, „ყვითელ ვილაში“ მოღვაწეობს, თუმცა მხოლოდ ადამიანების სიცოცხლის გადარჩენით როდი კმაყოფილდება. ბიბლიური ნოეს მსგავსად, ისიც იმ ყველაფრის შენარჩუნებას ცდილობს, ამ უსამართლო სამყაროში ძალადობის ნიაღვარი წალეკვით რომ ემუქრება.

აი, უბრალოდ ვერ გადმოვცემ იმ განცდას, რაც ამ წიგნის კითხვისას დამეუფლა. წიგნში საუბარია ნაცისტების მირ გადათელილ ებრაელებზე, რომლებსაც ყველაფრის მიუხედავად მორალი ისევ „აღმავალ გზაზე ეყენათ“ და სიყვარულზე მაღლა თავაზიანობას აყენებდნენ. (შეიძლება თუ არა სიყვარული ვალდებულებად მივიჩნიოთ? შეიძლება თუ არა, გულს სიყვარული ებრძანოს? არა მგონია. დიდ რაბინებს თუ დავუჯერებთ, პატივისცემა სიყვარულზე ბევრად აღმატებულია. ის მუდმივი მოვალეობაა. ეს სავსებით დასაშვებია... შეგვიძლია პატივი ვცეთ იმ ადამიანებს, რომლებიც არ გვიყვარს ან რომელთა მიმართ სავსებით გულგრილნი ვართ. დადგება თუ არა სიყვარულის აუცილებლობა, როცა მათ მიმართ პატივისცემით განიმსჭვალები? რთული რამაა სიყვარული: მისი პროვოცირება, რაიმე კონტროლს დაქვემდებარება ან კიდევ გახანგძლივების მცდელობა შეუძლებელია, პატივისცემისა - კი. ( ჟოზეფი))

ერიკ-ემანუელ შმიტი საუბრობს ქრისტიანული და ებრაული რელიგიების კულტზეც და დიდ ყურარღებას ამახვილებს მათ სინთეზზეც. იგი რუდუნებით ლაპარაკობს გესტაფოზე, რომელმაც რელიგიების განადგურება იუდაიზმით დაიწყო, ხოლო ბოლოსთვის ქრისტიანულ რელიგია შემოიტოვა, მაგრამ საბედნიეროდ არ აცალეს სურვილების ასრულება.

შმიტი დაწვრილებით ხსნის იმ ფაქტს, რომ ჭეშმარიტი რელიგია არ არსებობს. (_ჟოზეფი: როგორ გინდათ, საერთოდ პატივი ვცე რელიგიებს, თუ არც ერთი მათგანი ჭეშმარიტი არ არის?

_მამა პონსი: მხოლოდ ჭეშმარიტების პატივისცემა თუ გადაგიწყვეტია, გარწმუნებ, რომ შენგან ამ პატივს ძალიან ცოტა რამ დაიმსახურებს. 2X2=4 - აი, რა უნდა იყოს შენი პატივისცემის ობიექტი. გარდა ამისა, უეჭველად მოგიწევს ისეთ მყიფე და არამდგრად მცნებებთან შეხება, როგორებიცაა გრძნობები, ქცევის ნორმები, მორალური ფასეულობანი, არჩევნის პრობლემა.ეს ყველაფერი ადვილად მსხვრევადი და ცვალებადია, არაფერი მათემატიკური. პატივისცემის ღირსია არა ის, რაც უკვე დამტკიცებული და დადასტურებულია. არამედ ის, რასაც გვთავაზობენ.)

P.S ებრაელები ყოველთვის განსაკუთრებულად მიყვარდა, მაგრამ „ნოეს შვილის“ წაკითხვის შემდეგ ბევრად უფრო დავაფასე მათი რელიგია, კულტურა და ზოგადად ამ ქვეყანაზე ცხოვრება.

Clown

Arthur Clarke-The city and the stars

2011-05-24T20:41:00.003+02:00

არტურ კლარკი

სერ არტურ კლარკი დაიბადა სომერსეტში 1917 წელს და თავისი ცხოვრების დიდი პერიოდი შრი-ლანკაში გაატარა. იგი მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი თანამედროვე მწერალია ფანტასტიკის სფეროში. აგრეთვე გახლავთ სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, რომელმაც კავშირგაბმულობის თანამგზავრის მოქმედების პრინციპი ჩამოაყალიბა. 2001 წელს თანამშრომლობდა სტენლი კუბრიკთან, მიღებული აქვს უამრავი ჯილდო რომანებისთვის, მათ შორის „ბავშვობის დასასრული“, „პაემანი რამასთან“ და „სამოთხის შადრევნები“.

თავიდან ამ წიგნის კითხვა რომ დავიწყე დავეჭვდი, მეგონა შემეშალა და კლიფორდ დ. საიმაკის რომელიმე წიგნს ვკითხულობდი, არ მესმის ასე ძალიან რატომ ჰგავს ერთმანეთს მათი წერის სტილი, მაგრამ ფაქტია ისე მაგრად წერენ ფენტეზის, რომ მთელი თვე გონებიდან არ გამომდის „კადრები“.

წიგნში საუბარია ქალაქ „დიასპარზე“, სადაც რობოტებივით დაპროგრამებუული ადამიანები ცხოვრობენ. იქ ყველაფერი ციფრულია, მატერია არ არსებობს, მოსახლეობა ნივთებსაც კი მეხსიერების საცავებში ინახავს. ამ ქალაქში არ არსებიბს დაბადება და სიკვდილი, ემოციებიც და მომავალიც კი დაპროგრამებული აქვთ ადამიანებს, რომლებსაც „ცოცხალი“ ცივილიზაციების ეშინიათ...

ქალაქები ადრეც არსებობდნენ, მაგრამ დიასპარს ვერც ერთი შეედრება. საუკუნეების განმავლობაში ქალქს მზრუნველი კალთა გადაეფარა თავისი მოდგმისათვის და განადგურების შენელებული პროცესისგან და გარე სამყაროს საფრთხეებისგან იცავდა. დიასპარი ერთ დროს უდიდეს ძალას ფლობდა, რაც ვასკვლავებზე ბატონობიოს საშუალებას აძლევდა, მაგრამ შემდეგ, როგორც ლეგენები ამბობენ, მოვიდნენ დამპყრობლები და კაცობრიობა იძულებული გახდა, ამ უკანასკნელ თავშესაფარს შეკედლებოდა.

ჩემი აზრით, ეს წიგნი არის სამეცნიერო ფანტასტიკის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მიღწევა.

საოცრად ეფექტური...მომაჯადოებელი, დავუვიწყარი მომავლის სამყარო - რობერტ სილვერბერგი

შორეულ მომავალზე შექმნილი რომანებიდან ერთ-ერთი ყველაზე ორიგინალური- Sunday Time

Clown

Ro utan åror : en bok om livet och döden.

2011-05-14T18:06:00.004+02:00

იმ დღეს როცა ცნობილ შვედ ჟურნალისტს ულა კარინ ლინდქვისტს 50 წელი შეუსრულდა, ერთ ერთი ყველაზე საშინელი დიაგნოზი დაუსვეს - ამოიოტროფული ლატერალური სკლეროზი.

Ro utan åror : en bok om livet och döden (ნიჩბების მოსმა ნიჩბის გარეშე: წიგნი სიცოცხლისა და სიკვდილის შესახებ) ულა კარინ ლინდქვისტის ბიოგრაფიული წიგნია რომელიც დაავადების მსვლელობის მოკლე პერიოდში დაიწერა.

რაზეა წიგნი? მიუხედავად იმისა რომ ალს ტერმინალური დაადებაა და განკურნება შეუძლებელია ეს წიგნი სიცოცხლეზეა, სიცოცხლეზე მოცემულ მომენტში, მოცემულ წამში, წუთში. სყვარულზე, სითბოზე და იმ ადამიანურ განცდებზე რომელიც 4 შვილის მომაკვდავ დედას აქვს.

სიმართლე რომ გითხრათ მძიმე წასაკითხი წიგნია, იმიტომ რომ ძალიან ბევრი კითხვა ჩნდება. რატომ? ეს არის დაავადება რომელიც სრულიად ჯანმრთელ ადამიანებს ემართებათ, ადამიანებს რომელბიც მთელი ცხოვრების განმავლობაში აქტიურები იყვნენ და სასწაულად კარგი ფიზიკური ჯანმრთელობით გამოირჩეოდნენ. დიაგნოზის დასმის შედეგ კი ავადმყოფი ძალიან ცოტა ხანი ცოცხლობს. რაც ყველაზე ცუდია ხდება სრულიად დამოკიდებული - დამოკიდებული ადამიანებზე და მანქნებზე. ადამიანებზე ჰიგიენის მხრივ, მანქანებზე კი სოცოცხლის შენარჩუნების მხრივ. ხოდა კითხულობ ულას დღიურს და მასთან ერთდ ფირობ - რატომ?!

ძალიან საინტერესო წასკაითხია თუ როგორ ახდენს ავტორი სიტუაციასთან შეგუებას, როგორ რეაგირებენ მისი არასრულწლოვანი და სრულწლოვანი შვილები. თუ როგორ ამზადებს ის ოჯახს მისი გარდაცვალებისათვის. ასევე ძალიან საინტერესოა მომაკვდავი ადამიანის ფიქრები, მოლოდინები სხვა ადამიანებისაგან. უნდათ მათ ჩვენი შეცოდება? თუ ჩვენი მხარდაჭრა?

A Brief History of Time -From the Big Bang to Black Holes, Stephen Hawking

2011-05-04T16:29:00.004+02:00

ვაგრძელებ ჩემი ერთ ერთი ფავორიტი თეორიული ფიზიკოსის Stephen Hawking -ის წიგნების კითხვას. რაღაც სასაცილოდ კი გამოვიდა. სულ პირველად მისი ბოლო წიგნი წავიკითხე, ახლა კი მის პირველ წიგნს ვკითხულობ. იგივე წიგნი რუსულადაც მაქვს წაკითხული ძალიან დიდი ხნის წინ , თუმცა როგორც ჩანს იმ დროისათვის არც ცოდნა მქონდა შესაბამისი და არც მზად ვიყავი იმისათვის რომ ავროტის ერთ ერთი საუკეთესო წიგნი A Brief History of Time -From the Big Bang to Black Holes შესაბამისად გამეგო.

წიგნის დასაწყისში ავტორი წერს - "...მითხრეს რომ წიგნში დაწერილი თითოეული ფორმულა მკითხველთა რაოდნობას ნახევრამდე შეამცირებს..." როგორც ბრძენმა ადამიანმა რჩევა მიიღო და წიგნში ერთადერთი კლასიკური ფორმულა E = mc² -ია. :) ამ ფორმულამ მკითხველთა რაოდენობა ნახევრამდე ალბათ ნამდვილად დაიყვანა, მაგრამ მე როგორც მისი "ფანი", დაინტერესებულთა ნახევარში აღმოვჩნდი :)

რატომ უნდა წავიკითხოთ ეს წიგნი?

პირველი რაც მომეწონა არის ის რომ წიგნში ავტორი ძალიან პერსონალურია. მწირად მაგრამ შიგდაშიგ წერს თავის ცხოვრებაზე, დაავადებაზე და იმაზე თუ როგორ ვითარდებოდა როგორც ფიზიკოსი და მეცნიერი.

მეორე წიგნში ნებისმიერი მკითხველისათვის გასაგებ ენაზე მოცემულია სხვადასხვა ასტრონომიული მოვლენნის ახსნა მაგ. დიდი აფეთქება, შავი ხვრელები, დრო და სივრცე. ასევე ძალიან საინტერესოდ ხსნის კვანტური მექანიკისა და ფართობითობის თეორიის საფუძვლებს კოსმოლოგიასთან მიმართებაში.

მესამე ""As we shall see, the concept of time has no meaning before the beginning of the universe. This was first pointed out by St. Augustine. When asked: What did God do before he created the universe? Augustine didn't reply: He was preparing Hell for people who asked such questions. Instead, he said that time was a property of the universe that God created, and that time did not exist before the beginning of the universe." "

The Grand Design - Stephen Hawking and Leonard Mlodinow

2011-04-17T13:32:00.005+02:00

გიბრუნდებით ერთი ფრიად საინტერესო და შემეცნებითი წიგნით რომელიც ცნობილი ფიზიკოსების Stephen Hawking და Leonard Mlodinow ურთიერთ თანამშრომლობის შედეგად შეიქმნა.

წიგნის სახელია The Grand Design და მინდა გითხრათ რომ ფრიად საინტერესო და რაც მთავარია ადვილად საკითავი წიგნია მათთვის ვინც დაინტერესებულია თეორიული ფიზიკით, სამყაროს შექმნის საკითხებით და ა.შ. მაგრამ არ აქვს შესაბამისაი განათლება ფიზიკაში, მათემატიკაში ან მომიჯნავე მეცნიერებებში.

რადგანაც ჩემი ფიზიკის ცოდნა ძალიან მწირია, ვერ გავაკრიტიკებ იმ მოსაზრებებს რომელიც წიგნშია წამოჭრილი, სამაგიეროდ შევეცდები ჩემი მკითხველი დავაინტერესო და მოვუთხრო ის თუ რაზეა წიგნი.

როგორ და რატომ შეიქმნა სამყარო? რატომ ვართ ჩვენ ადამიანები იქ სადაც ვართ? რატომ არის ბუნებრივი კანონების ასე ზუსტად მორგებულნი ჩვენი არსებობის შესაძლებლობებთან? არის თუ არა ღმერთი რომელმაც წამოიწყო ეს ყველაფერი თუ მეცნიერება რაიმე სხვა ალტერნატივას გვთავზობს?! ესენი არიან კითხვები რომელთა განხილვაც წიგნში საკმაოდ ადვილ ენაზე ხდება. წიგნი დაწერილია იუმორით და მისი წაკითხვა ერთი სიამოვნებაა :) რაც მთავარია გვიჩენს სურვილს რომ ავტორების ადრეული ნაშრომები წავიკითხოთ :)

Theun de Vries-Rembrandt

2011-03-20T13:20:00.006+01:00

ამ ბოლო დროს დიდი სურვილი გამიჩნდა დამეწყო ბიოგრაფიული წიგნების კითხვა, ხოდა ბევრი ფიქრის შემდეგ თეინ დე ფრისის „რემბრანდტი“ ავირჩიე.

Rembrandt van Rijn

„რემბრანდტზე ბევრი წიგნია დაწერილი, XVII საუკუნის უდიდესი ჰოლანდიელი მხატვრის ფატალურ ბედისწერას მსოფლიოს მრავალი მწერლის, მკვლევარისა თუ კრიტიკოსის ყურადღება მიუქცევია. ერთ-ერთი მათგანია ჰოლანდიელი მწერალი-კომუნისტი თეინ დე ფრისი (Theun de Vries). იგი გვესაუბრება რემბრანდტის ცხოვრების მეტად რთულ პერიოდზე, როცა მძიმე დარტყმისაგან განადგურებული მხატვარი მაინც თავისი ჰუმანური იდეალების, თავისი შემოქმედების უკომპრომისო ერთგული დარჩა.“

*** * ***

როგორც ვიცი 1650 წელი შფოთიანი და მძიმე წელი იყო ნიდერლანდებისთვის, აგრეთვე შფოთიანი და მძიმე წელი იყო რემბრანდტისთვისაც. აი ამ პერიოდში რემბრანდტში კვდებოდა „ჯადოქარი“, რომელიც ყველაფრისგან განზე გამდგარი და სევდაშემოწოლილი ფიქრობდა, რომ ამსტერდამი მისთვის მარტო რეგენტების ქალაქი, მარტო რესპუბლიკელების ქედმაღალი და ბრწყინვალე ბურჯი არ იყო. მისთვის სულ ერთი იყო, ვინ იქნებოდნენ აქ მბრძანებლები. ამსტერდამი მუდამ ამსტერდამად დარჩებოდა, თავისუფალ რესპუბლიკად რესპუბლიკაში, მხატვართა და ზოგადად ხელოვანთა უმშვენიერეს ქალაქად. რემბრანდტი მუდამ იმ აზრზე რჩებოდა, რომ ამსტერდამი თავის დიდებულებას სულაც არ უნდა უმადლოდეს მათ, ვინც მას განაგებს.
...რემბრანდტის აზრით, ყველაფერი მიუწვდომელი უბრალოდ უნდა მიიღო და მაშინ საგნები თავისთავად იძენენ რეალურობას. ის ქმნიდა სინამდვილეს-ცასა და დედამიწას.
თეინ დე ფრისი თვლის, რომ იერუსალიმი და ამსტერდამი ერთმანეთისგან არც დროითაა გამოყოფილი, არც სივრცით. პატრიარქები და საღმრთო წერილის განმმარტებლები ბეესტრაატელი და შეშის ბაზრის წვერმოშვებული ებრაელების სახით ცოცხლდებიან რემბრანდტის ტილოებზე.

რემბრანდტი ფიქრობდა, რომ სინამდვილე ყველგან და ყველაფერშია: შუქშიც და ჩრდილშიც. მას საყვედურობდნენ, რომ მის სურათებში ღამეული განათება ნამდვილს არ ჰგავდა. ის კი ყველაფერში მხოლოდ ბუნებრიობას ეძებდა. რემბრანდტი სხვების ნახატებს ისევე „მქრქალად“ აღიქვამდა, როგორც მათ „ცხოვრებისეულ ფანტაზიას“. იგი თვლიდა, რომ მარტო მასალა და მასალის ცოდნა ფერმწერს ჭეშმარიტ ოსტატათ ვერ აქცევდა. „მხოლოდ წიგნით ადამიანის სხეულის ზომებისა და პროპორციების შესწავლა საკმარისი არ არის. წიგნში ესენი განყენებული მცნებებია. ყოველი ადამიანის სხეული სრულიად ახალ და განუმეორებელ რაღაცას წარმოადგენს, ამიტომ ყოველთვის ყველაფერი ახლიდან უნდა დავიწყოთ“.
რემბრანდტი მოსწავლეებისგან საკუთარი სტილის, საკუთარი ფანტაზიის პოვნას თხოულობდა. მას არ ესმოდა, თუ რატომ კარგავდნენ ადამიანები დროს „მკვდარი თეორიის“ ქექვაში.

იგი ყურადღებას აქცევდა ყველას, ქალსაც და კაცსაც. ხედავდა როგორ იქცეოდნენ ისინი ყოველდღიურ ცხოვრებაში. მონდომებით აკვრიდებოდა, რას აკეთებდნენ მათი ხელები. მეხსიერებაში იბეჭდავდა, როგორ ტირის ხალხი სიხარულისგან ან როგორ იცინიან მაშინ, როცა ტირილი უნდათ. რემბრანდტისთვის გრძნობების ბუნებრივი დინამიკა ყველაფერს ნიშნავდა.
მას ყველაზე მეტად სიბერის ეშინოდა. სიბერე ხომ „შემოქმედების თვითმკვლელობას“ ნიშნავდა. როდესაც იგი ორმოცდაექვსი წლის გახდა მისი ნახატების სილაღე ზომიერებამ შეცვალა. მისმა შემოქმედებამ „დეფრომაცია“ განიცადა მომწიფებისკენ.

P.S რემბრანდტს პირველი ცოლი (სასკია) გარდაეცვალა, მისგან ერთი ვაჟი (ტიტუსი) დარჩა, შემდეგ დაუქორწინებლად თავის მოახლესთან (ჰენდრიკიესთან) შეეძინა ბავშვი (კორნელია), ხოდა თურმე XVII საუკუნეშიც არსებობდა ჰოლანდიაში „მმკ“ :D …
ჰენდრიკიესთან მიდიოდნენ საეკლესიო საბჭოს დესპანები. მისგან საშინელი სასჯელის მუქარით მოითხოვდნენ, რომ ცოდვიანი, უმსგავსი კავშირი გაეწყვიტა რემბრანდტთან.
„-შემირცხვენია იმათი ღვთისმოსაობა! - მრისხანებას ვერ ფარავდა რემბრანდტი.“
წიგნში დაწვრილებითაა აღწერილი ამ პერიოდის „იმპერიალისტური“ რელიგია.
„რელიგიის დესპანები“ იმით ტრაბახობდნენ, რომ ძირფესვიანად იცოდნენ ბიბლია, შეეძლოთ თვალები აღეპყროთ და რომელიც გინდა, ის ადგილი ჩამოერაკრაკებინათ. სახარების წაკითხვა კი აღარ ახსენდებოდათ. რემბრანდტი მათ ფარისევლებს ეძახდა, რადგანაც მარხულობდნენ, ლოცულობდნენ და მხოლოდ მოსაჩვენებლად ასრულებდნენ უფლის მცნებებს.
რემბრანდტი იხსენებდა: „ რამდენჯერ ვმჯდარვარ ცივ ეკლესიაში ცარიელ სკამზე შიშით აკანკალებული, რადგან ღვთის სამსჯავროთი მემუქრებოდნენ, მაგრამ ახლა ჭკუა ვისწავლე, მე მძულს ისინი. მიმიფურთხებია მათი ჩამყაყებული კანონებისათვის, მათი უბადრუკი გულმოწყალებისათვის.

რომ ვფიქრდები ვხვდები, რომ რემბრანდტმა მხოლოდ იმათი სულიერი სამყარო იცოდა, ვის სურათებსაც წერდა. როცა ვინმეს პორტრეტს ქმნიდა, თითქოს რაღაც ახალი გრძნობის ორგანო უჩნდებოდა, რომელიც ეხმარებოდა, ჩასწვდომოდა თავისი „მოდელის’ ფიქრებსა და სურვილებს, სხვების მიმართ კი ბრმა და ყრუ იყო. აი მაგალითად, თავისი პირველი შვილის, ტიტუსის მიმართ. როდესაც ტიტუსმა ბავშვურობა დაკარგა და გაიზარდა, რემბრანდტს აღარ იზიდავდა, როგორც „მოდელი“, ამიტომაც იგი ვერ ამჩნევდა შვილის ჩამუქებულ სულიერ სამყაროს.
რემბრანდტს ნათესავებიც კი სასტიკად მტრობდნენ, ამიტომაც იგი ფიქრობდა: „ფული! ფულისაგან ემსგავსება ყველა ერთმანეთს: ხელის ჭუჭყი თვალთმაქცობის შხამით წამლავს ყველას; ეს კედელი, ალმასივით მტკიცე კედელი, თვით ნათესავებსაც კი აშორებს ერთმანეთს“...
იგი თავისმა ბიძაშვილმა ვან ლუდიგმა გააკოტრა. მისმა შვილმა ვერ აიტანა მამის დამცირება. მას ყველა ერთნაირად შესძულდა, ღარიბიც და მდიდარიც. ბოლოს ამასაც კი ეკითხებოდა საკუთარ თავს: „არსებობს კი სიკეთე, სამართალი და პატიოსნება?“ და დაასკვნიდა: „ცხოვრება გამოცანაა, ეს ისეთი ბოროტი, ძლიერი ძალაა, მასთან ჭიდილი უაზრობააო“...

PP.S სიმართლე რომ ვთქვა, რემბრანდტის უბედურების მიზეზი მხოლოდ და მხოლოდ მისი ქედმაღლობა იყო, მაგრამ მას ყოველთვის ერთი რაღაც უკვირდა: „ნუთუ შეიძლება, ადამიანმა თავის სიცოცხლეში ერთზე მეტი ცხოვრება განვლოს?!...“
რემბრანდტი ბოლოს „ბებერი ჯადოქარივით“ გაგიჟდა. მისი გაორებული ცხოვრება, რომელიც კვდომა უფრო იყო, ვიდრე ცხოვრება, თანდათან უფრო მეტად უბნევდა თავგზას...

PPP.S წიგნში მხოლოდ რემბრანდტის ბიოგრაფია არაა მოთხრობილი, ბრაზილიური სერიალივით. აქ აგრეთვე ყურარება გამახვილებულია ეპოქის ღირებულებებზეც, რაც განპირობებულია ეპოქის ხასიათით.

Clown

კრძალვითა და ცახცახით…

2011-03-10T14:03:00.001+01:00

„ბატონი ჰანედა ბატონი ომოჩის უფროსი იყო; ბატონი ომოჩი – ბატონი საიტოსი; ბატონი საიტო – ქალბატონი მორისა; ქალბატონი მორი კი – ჩემი. მე თვითონ არავის უფროსი არ ვყოფილვარ.“
ასე იწყება ამელი ნოტომის რომანი „კრძალვითა და ცახცახით“, რომლისთვისაც ავტორმა 1999 წელს საფრანგეთის აკადემიის დიდი პრემია დაიმსახურა.
როგორც წინა პოსტში ვახსენე ამელი ნოტომის მამა ბელგიელი იყო. ამ რომანის მთავარი გმირიც ბელგიელი ქალი ამელია, რომელიც იაპონიის ერთ-ერთ უდიდეს კომპანიაში ერთწლიანი მუშაობის შემდეგ დაიწყებს თავისი თავგადასავლის თხრობას.
ჩემი აზრით წიგნი ნაგავქვეშ მოყოლილი გონებრივი ორიენტირების შესახებაა. მთავარ გმირს „აღარაფერი გაეგებოდა“, იგი ფიქრობდა, რომ არავის უნდოდა ადამიანი თავისი ღირსებით და გამუდმებით ეკითხებოდა თავის ცნობიერს/არაცნობიერს: „განა შეიძლება, ჯოჯოხეთს ღმერთი მართავდეს?“
ამელი გვეუბნება, რომ არსებობის ინტიმური და უმნიშვნელო მხარეც კი აკრძალვებს ექვემდებარება და დროა, დავფიქრდეთ იმ აკრძალვათა ყოვლისმომცველობაზე, მთელ ცხოვრებას რომ ასე მკაცრად გვისაზღვრავს.
ავტორი აგრეთვე საუბრობს იაპონურ კულტურაზე, შეხედულებებზე, მორალზე, ეთიკაზე და იძახის, რომ უცხოელთაგან ვისაც კი სურვილი გასჩენია, იაპონიას შესისხლხორცებოდა, თავისი ღირსების საქმედ უქცევია იმპერიის წეს-ჩვეულებათა დაცვა.
ტექსტი ალბათ იერარქიული კიბის პრინციპზეა აგებული და მისი უმეტესი ნაწილი მაინც მიგვანიშნებს „შეუბღალავ სახელზე“, რომელიც არაფერს მოგვიტანს იმის გარდა, რომ შეუბღალავი სახელი გვექნება, რაც სიამაყით ვერ აგვავსებს, მით უმეტეს – სიამით.
პირადად მე, ამ წიგნში დავინახე უღიმღამო მოვალეობათა უსასრულო რიგი, მაგრამ დასასრული სასტიკად მესიამოვნა…

Clown

ამელი ნოტომი და „კატილინას წინააღმდეგ“

2011-03-09T20:26:00.001+01:00

რა ხდება, როცა სულის უფსკლულის სარკეში ჩახედვისას უეცრად ცნობიერების უცნობ მხარეს აღმოაჩენთ? შეგვძულდება თუ არა თავი?

1967 წელს დაიბადა იაპონიაში, ბელგიელი დიპლომატის ოჯახში. რამოდენიმე წელი გაატარა ჩინეთში და აზიის სხვა ქვეყნებში.
გამოქვეყნებული აქვს თოთხმეტი რომანი. 1999 წელს მიიღო საფრანგეთის აკადემიის გრან-პრი.
1995 წელს გამოცემული რომანისთვის „კატილინას წინააღმდეგ“ მას მიანიჭეს ჟან ჟიონოს ჟიურის და რამოდენიმე სხვა პრემია.
„კატილინას წინააღმდეგ“ არის თეატრალური მინი-პიესა, სადაც ერთმანეთს უპირისპირდება ორი, სამი, ოთხი პერსონაჟი. კითხვისას ჩემნაირი ჩამოუყალიბებელი ადამიანი ნისლში გახვეულივით ხვდება, როგორ ემატება მის მექანიკურ ბილბორდს „არამირაჟული ფრაზები“. მაგალითად, როგორიცაა „ჩვენ არ ვიცნობთ საკუთარ თავს!..“
ამელი გვესაუბრება ცნობიერის და არაცნობიერის გაუცხოებაზე, ანუ რა საფრთხე ჩნდება, როდესაც უცნობის ცხოვრებით ვცხოვრობთ?! იგი მიგვანიშნებს იმაზეც, რომ ყველაფრის გააზრების სურვილი სოციალური თვითმკვლელობის ტოლფასია.
ის დეტალურად აყალიბებს „ცარიელი“ ადამიანის პრობლემებს და მის მიერ გავრცელებულ, სხვა ადამიანებზე შემოხვეულ დუმილს. ყოველგვარი გადახვევის გარეშე გვეუბნება, რომ სიცარიელეს შემაძრწუნებელი შესაძლებლობები გააჩნია და დაუნდობელი კანონები მართავს.
პირადად მე ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ დავრწმუნდი, რომ ჩვენ არ ვირჩევთ/ვიცნობთ საკუთარ თავს. მემგონი ამელიც გავიცანი, მას იშვიათი უნარი გააჩნია – იხუმროს ყველაფერზე და, უპირველეს ყოვლისა, საკუთარ თავზე.

Clown

Bilden av pappa, Thelma Asdisardóttir და Gerđur Kristnÿ

2011-03-09T18:41:00.001+01:00

როცა ამ თემის გარშემო რაიმე ფილმს ვუყურებ მაინც მსუბუქად ვღებულობ, ფილმია ბოლოსდაბოლოს. მაგრამ როცა ავტობიუგრაფიული წიგნი წავიკითხე ძალიან ცუდად გავხდი. იმდენად ცუდად რომ ადამიანის მოკვლის სურვილი გამიჩნდა.

წიგნის ისლანდიელი ავტორი Thelma Asdisardóttir , მოგვითხრობს მისი ოჯახის ისტორიას, ისტორიას სადაც 5 მცირეწლოვანი გოგონა საშინელ სიტუაციაში ცხოვრობს და იზრდება. მამა პედოფილი, ლოთი და მოძალადე დედაზე და შვილებზე. დედა - დაბეჩავებული მსხვერპლი რომელსაც ხმის ამოღებაც კი არ შეუძლია რათა თავისი შვილები დაიცვას მამისაგან რომელიც მათ ყიდის სხვადასხვა პედოფილებზე.

წიგნს რომ ვკითხულობდი დედაზე გამიჩნდა საშინელი აგრესია, კი მაგრამ როგორ არ აკეთებს არაფერს როცა ხედავს რომ მამა არასრულწლოვან შვილებზე ძალადობს, აძალებს მათ სხვადასხვა ნარკოტიკული ნივთიერებები მიიღონ და და ყიდის მათ სხეულებს იმისათვის რომ ნარკოტიკები და სასმელი იყოდის? რატომ არ იღებს ხმას დედა როცა ხედავს რომ მამა თავად შვილებთან ახდენს სექსუალურ კავშირს?! რატომ არ წავა და წაიყვანს შვილებს იმ ჯოჯოხეთური ყვითელი სახლიდან?! არ მესმოდა და პასუხი ახლაც არ მაქვს. თავად წიგნის ავტორიც ამბობს რომ როცა გაიზარდა ეს კითვები უტრიალებდა თავში, მაგრამ მხოლოდ მოგვიანებით მიხვდა რომ დედა იმდენად დაბეჩავებული, იმდენად გაუბედურებული ადამიანი იყო რომ გადაწყვეტილების მიღება არ შეეძლო. თავად აპატია დედას.

სოციუმი - თითქოს კი ხვდებიან რაღაცას, რომ ოჯახში მთლად კარგად ვერ არის სიტუაცია, მაგრამ ბავშვები იმდენად მოწესრიგებულნი დადიან, იმდენად ცდილობენ რომ ჩანდნენ ნორმალურები ვერ ხვდებიან რომ ასეთ საშინელებას შეიძლება ქონდეს ადგილი. რაღაც მომენტებში თითქოს კი ჟონავს ინფორმაცია, მაგრამ არავინ არაფერს აკეთებს იმისათვის რომ გამოიძიონ სიტუაცია. როგორც ჩანს უფრო ადვილია პოლიციას დაუკავშირდე როცა სახლიდან ხმამაღალი მუსიკის ტონები გამოდის, ვიდრე როცა პედოფილიის ეჭვია.

კიდევ ემოციების ქვეშ ვარ, ნეტა არ წამეკითხა ეს წიგნი.

An Unquiet Mind: A Memoir of Moods and Madness, Kay Redfield Jamison

2011-01-24T23:12:00.000+01:00

ადამიანებს ხშირად გვაქვს მცდარი წარმოდგენები სხვადასხვა ფსიქიკური დააადებების შესახებ, ასევე ხშირად გვგონია რომ თუ ადამიანს რაიმე სერიოზული დაავადება აქვს ის ცხოვრებაში წარუმატელებელი და უფუნქციო იქნება. ჩვენს ამ და ბევრ სტერეოტიპს არღვევს Kay Redfield Jamison, რომელიც ავტობიოგრაფიულ წიგნში An Unquiet Mind: A Memoir of Moods & Madness აღწერს მის ცხოვრებას ბიპოლარულ სიდრომთან ერთად.

კეი არის ფსიქიატრიის პროფესორი და მსოფლიოში ერთ ერთი წამყვანი ექპერტი მანოდეპრესიულ საკითხებთან დაკავშირებით. სრულიად შემდგარი ავტორიტეტი და ძალიან განათლებული ქალი, 17 წლის ასაკიდან ებრძვის თავის დაავადებას რომელიც ორ პოლუს შორის იცვლება - პირველი ღრმა დეპრესია, როცა არც მუშაობის და უბრალოდ სიცოცხლის უნარიც კი არ აქვს და მეორე - მანიაკალური ფაზა როცა მას ყველაფრის გაკეთება შეუძლია. ეს უკანასკნელი ფაზა იმდენად ძლიერია, იმდენად კარგად აღიქმება თავად კეის მიერ რომ მას მკურნალობის სურვილიც არ აქვს, იმიტომ რომ იცის ეს მკურნალობა ბოლოს დეპრესიამდე მიიყვანს, დეპრესია კი ისევ არსებობისთვის ბრძოლაა.

ავტორი მოგვითხრობს სხვადასხვა მექანიზმების შესახებ რომლებიც მან გამოიყენა დაავადებასთან ბრძოლაში და რაც მთავარია იუმორით და ყველსათვის გასაგებ ენაზე აღწერს იმ მართლაც რომ საშინლად საინტერესო დაავადების შესახებ რომელსაც მანოდეპრესიული დაავადების შესახებ.

ამ ვიდეოზე შეგიძლიათ უყუროთ თავად ავტორს რომელიც გვიზიარებს თავის გამოცდილებას :)

Белое на чёрном - Рубен Гальего

2011-01-15T23:53:00.000+01:00

დიდი ხანია ბიოგრაფიული წიგნების კითხვა ჩემი ჰობი გახდა, წიგნის შერჩევისას მხოლოდ ერთი კრიტერიუმი მაქვს - წიგნის ავტორს უნდა ქონდეს სერიოზული ფსიქიკური ან ფიზიკური დაავადება.

დღესაც გთავაზობთ წიგნს რომელიც ამ კრიტერიუმს აკმაყოფილებს - Белое на чёрном - Рубен Гальего. წიგნი ქართულად გამომცემლობა დიოგენეს მიერ არის დაბეჭდილი და ყიდვა თუ გინდათ შეიძენთ სახელით "თეთრით შავზე", მაგრამ სანამ მის წაკითხვას გადაწყვიტავთ დაფიქრდით ხართ კი ფსიქოლოგიურად მზად წაიკითხოთ რეალური საშინელება რომელიც საშინელებათა ფილმებზე უარესია?!

" Когда я был совсем маленьким, я мечтал о маме, мечтал лет до шести. Потом я понял, вернее, мне объяснили, что моя мама – черножопая сука, которая бросила меня. Мне неприятно писать такое, но мне объясняли именно в этих терминах." რუბენის მშობლები საბჭითა კავშირში სწავლობდნენ, მათ შეეძინათ ბიჭი რომელსაც ცერებრალური დამბლა ქონდა. წლების განმავლობაში რუბენი იცვლდა ბავშვთა სახლებს, საავადმყოფოებს, მოხუცებულთა თავშესაფარშიც კი იყო მაგრამ რად უჯდებოდა მას ეს ყევლაფერი - " Я – герой. Быть героем легко. Если у тебя нет рук или ног – ты герой или покойник. Если у тебя нет родителей – надейся на свои руки и ноги. И будь героем. Если у тебя нет ни рук, ни ног, а ты к тому же ухитрился появиться на свет сиротой, – все. Ты обречен быть героем до конца своих дней. Или сдохнуть. Я герой. У меня просто нет другого выхода".

საშინლად მძიმე წიგნია რომელიც პირველივე ფურცლებიდან საშინელ დეპრესიაში აგდებს მკითხველს. ავტორი პირდაპირ მოგვითხრობს თუ რა მდგომარეობაში იყვნენ ბავშვები ბავშვთა სახლებში და განსაკუთრებით ისინი ვისაც მუდმივი ასისტენტობა სჭირდებოდა, თუ როგორ გულქვად ექცეოდნენ მათ მომვლელები, მასწავლებლები და ა.შ. და რომ არა თავად ბავშვების ერთმანეთის მიმართ მხარდაჭერა, ბევრი მათგანი ალბათ ვერც კი გაართმევდა თავს ყოველდღიურობას - "Уйди от меня, сука, тварь. Ты русская. Я тебя ненавижу. Я всех русских ненавижу. Фашисты, сволочи. Укольчик? Давай сюда укол, только не такой, а настоящий, чтобы умереть навсегда. Я – черножопый, вы – русские. Тогда убейте меня и не мучайте. Вам даже яда для меня жалко. Вы хуже фашистов. Фашисты всех инвалидов убивали, а вы издеваетесь..."

ყველაზე მეტად რამაც ცუდად გამხადა იყო ის რომ ამ ბავშვებზე ხელი ქონდათ აღებული ყველას, ისინი იყვნენ ერის და ქვეყნის სირცხვილი. დაბადებიდანვე ისინი ითლებოდნენ დებილებად, გონებაჩლუნგებად და არაფრის მაქნისებად. არავინ ცდილობდა მათ მხარში ამოდგომას და დახმარებას. ღმერთის იმედზე იყვნენ, იმ ღმერთის რომელზე საუბარიც კი აკრძალული იყო :(

ერთი ფსიქიკურად ავადმყოფი დანიანი ადამიანის მონათხრობი - Andreas Almengård

2011-01-02T11:35:00.000+01:00

იცით რა არის საინტერესო, როცა მსგავს ბიოგრაფიულ წიგნებს ვკითხულობ, ვცდილობ მწერლის ენიდან გამომდინარე დავასკვნა რა სპექტრის დაავადებასთან გვაქვს საქმე. დეპრესიული ადამიანები უფრო მრავალფეროვანი, ემოციურად დატვირთული ენით წერენ. ფსიქოზიანი ადამიანები უფრო კონკრეტულები და ფაქტებზე მიმართულები არიან. მაგრამ რა ენაზე წერს ანდრეასი?

Östra Fäladen Blues - en psyksjuk knivmans berättelse - მორიგი ბიოგრაფიული წიგნია რომლის შესახებაც დღეს მინდა დავწერო. წიგნის ავტორის დიაგნოზი ასპერგერის სინდრომია ფსიქოტიკური მომენტებით. რომ არა ერთი შემხვევა დიაგნოზს ვერც კი მიიღებდა. ეს შემთვევა კი შემდეგი იყო- ანდრეასმა ფისიქკურად ავადმყოფი ადამიანების საერთო საცხოვრებელში, ორი თანამშრომელი დანით დაჭრა. თავადვე წერს რომ მისი მიზანი თავის დაცვა იყო, რადგან ის ფიქრობდა რომ ამ ადამიანებს მისი მოკვლა უნდოდათ. იმის ნაცვლად რომ ციხეში ჩაესვათ, ანდრეასი განამწესეს ფსიქ-რეაბილიტაციის ცენტრში, სადაც დაგეგმილი იყო მისი მკურნალობა და სოციალიზაცია.

ავტორი მერკანტილური სიზუსტით მოგვითხრობს მის მოგზაურობას ერთი განყოფილებიდან მეორე განყოფილებაში, ცდილობს გადმოცეს ემოციები რომლებიც ძალიან მშრალია და ძირითადად ორ სპექტრში - შიში - კმაყოფილება გამოიხატება. ავტორი თამამად წერს პერსონალის დამიკიდებულებაზე მის მიმართ, და რაც ყველაზე მთავარია - იმ დიდი ლაფსუსების შესახებ რომელიც ფსიქიატრიულ რეაბილიტაციაში არსებობს. გარდა ამისა ანდრეასი ფარდას ხდის სინამდვილეს, და გვაჩვენებს თუ რა დიდი განსხვავება შეიძლება იყოს რეალურ ფაქტსა და ჟურნალისტების მიერ გადმოცემულ ინფორმაციას შორის.

ვის ვურჩევ წიგნის წაკითხვას - ყველას ვისაც სურს სამყაროს დანახვა ასპერგერის სინდრომის მქონე ადამინის თვალებით :)

Mikaela Aspelin - Sänder på tusen kanaler. En bok om Borderline

2010-12-05T11:56:00.000+01:00

ვაგრძელებ ბიოგრაფიული წიგნების მიმოხილვას, და წიგნი რომელსაც დღეს გთავაზობთ არის პიროვნების აშლილობაზე რომელსაც ქვია -Borderline personality disorder.

არც კი ვიცი საიდან დავიწყო. როგორც თვითონ წერს, მიკაელა ყოველთვის რთული და უცაური ბავშვი იყო. სწრაფად ცვალებადი ხასიათით, არ უნდოდა სკოლაში სიარული, იყო ასოციალური, ქონდა სახლიდან გაქცევის ბევრი მცდელობა, თვით დაზიანების და თავის მოკვლის მცდელობა. მოკლეთ ისეთი თვისებები რომელიც რთულ თინეიჯერულ ასაკს ახასიათებს.

ავტორის მიხედვით, ის რამოდენიმეჯერ მოხვდა ბავშვთა ფსიქიატრიულ განყოფილებაში, მაგრამ რადგან ამ დაწესებულებაში ერიდებიან სტიგმატიზაციას, მას დიაგნოზი არ ჰქონია, თუმცა ბორდერლაინზე ეჭვი კი იყო. საბოლოოდ დიაგნოზი 31 წლის ასაკში მიიღო, და მიკაელას სიტყვებით თან ამოისუნთქა თან დამძიმდა. იმიტომ ამოისუნთქა რომ მის მდგომარეობას ბოლოსდაბოლოს სახელი ერქვა, და დამძმდა იმიტომ რომ გახდა სტიგმატიზირებული.

მიკაელა დეტალებში არწერს თუ როგორ გავლენას ახდენს მისი ფსიქიკური დავადება მის პირად ცხოვრებაზე, ბავშვებზე, სამსახურზე, მეგობრებზე, მშობლებთან ურთიერთობაზე. და ჩემთვის სწორედ ეს იყო მიზეზი თუ რატომ დავიწყე ამ წიგნის კითხვა.

Ann Heberlein - Jag vill inte dö, jag vill bara inte leva

2010-11-21T22:22:00.000+01:00

ენ ჰებერლეინის - "მე არ მინდა სიკვდილი, მე უბრალოდ სიცოცხლე არ მინდა" წიგნთა იმ კატეგორიას განეკუთვნება რომელიც ძააალიან, ძალიან მძიმედ იკითხება. იმიტომ კი არა რომ ჩახლართული ფილოსოფიური ტექსტებია, ან კიდევ ტერმინოლოგიაა რთული, არა ამ მხრივ წიგნი არაა ძნელი, მისი სიძნელე მხოლოდ ერთ რამეშია - ემოციები, ფიქრები, განცდები.

წიგნის ავტორი საკუთარი ავადმყოფობის ისტორიაზე მოგვითხრობს. დაწვრილებით წერს ყოველდღიურ ემოციებსა თუ ფიქრებზე, სურვილზე გამოეთხოვოს სიცოცხლეს. ენი წარმატებული ძალიან ძლიერი ქალია და მისი სიძლიერე ცხოვრების ყველა სფეროში გამოიხატება. ის არის პროფესიონალი რომელსაც შეუძლია ტელეფონით ინტერვიუს მიცეს მაშინ როცა მანქანას დიდი სიჩქარით მართავს და ოცნებობს რომ შემთხვევით ავარია გააკეთოს.

როგორც ზემოთ დავწერე, ენი წარმატებული ქალია და გარშემო ბევრი ადამიანი ახვევია. ყავს ოჯახი, სამი შვილი, თითქოს მეგობრებიც მაგრამ რაღაცნაირად მაინც სულ მარტოა, იმდენად მძიმეა რომ ლაპარაკიც არ შეუძლია, და სხვას კი ალბათ მისი მოსმენა უჭირს.

პ.ს.წიგნი ძალიან საინტერესოა, მაგრამ სამწუხაროდ ენი არ მოგვითხრობს მისი დაავადების მეორე მხარეზე რომელიც მე პირადად ბევრად მიმზიდველად მიმაჩნია ვიდრე სუიციდური ფიქრებია.

სოლვეიგ იოჰანსონის - "ხიდი არ გახდა დასასრული"

2010-11-11T22:23:00.001+01:00

სოლვეიგ იოჰანსონის - "ხიდი არ გახდა დასასრული" თვალის დახამხამებაში შემომეკითხა. დასვენებებზე, ტრანსპორტში და აბაზნაში ისე სწრაფად ჩაილია ყველა ფურცელი რომ ბოლოს უკმაყოფილების გრძნობა დამრჩა - ცოტა უნდა გამომეზოგა წიგნი.

წინა წიგნების მსგავსად, ესეც ავტობიოგრაფიული წიგნია. სოვეიგი არის პაციენტი რომელიც ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში მოხვდება არ შემდგარი თვითმკვლელობის შემდეგ. თუმცა როგორც სოვეიგი ამბობს მისი მიზანი თვითმკვლელობა არც ყოფილა, მას მხოლოდ უნდოდა საშინელი ფიქრებისაგან განთავისუფლებულიყო. საბოლოოდ კი თავი ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ამოყო, მისი მდგომარეობა იმდენად ძლიერი იყო, რომ ის რამოდეიმე თვე დატოვეს კიდეც.

გამოჯანმრთელბა ნელ ნელა მიდიოდა, ბოლოს ECT -იც კი სცადეს და სოვეიგიც ნელ ნელა გამოკეთების გზას დაადგა, მაგრამ სამწუხაროდ მეორე უკიდურესობაში - მანიურ ფაზაში გადავარდა. მას არ ესმოდა სავადმყოფოს პერსონალი რატომ არ იყო კმაყოფილი მისი გამოჯანმრთელებით, მაშინ როცა სოლვეიგი ასე სასწაულად კარგად გრძნობდა თავს, იმდენად კარგად რომ ეგონა ყველაფრის გაკეთება შეეძლო.

ჩემი აზრით ეს წიგნი კარგად ასახავს 90-იან წლებში ფსიქიატრიული საავადმყოფოების ზოგად სახეს შვედეთში. სოვეიგს არც კი უთრხრეს რომ მას ბიპოლარული აშლილობა ჰქონდა და ყველა ამიტომ იყო შეწუხებული მისი "გამოჯანმრთელებით". ეს და ძალიან ბევრი სხვა პრობლემა დაწვრილებითაა განხილული წიგნში, ასევე ძალიან საინტერესოა იმის წაკითხვა თუ როგორ ხედავს სამყაროს მანიდეპრესიული ადამიანი დაავადების სხვადასხვა ფაზაში.

Schizofren eller trakasserad - ერთი ფსიქიკურად ავადმყოფი ადამიანის დღიური

2010-11-06T13:11:00.000+01:00

Schizofren eller trakasserad - "შიზოფრენი თუ შევიწროვებული" სულ შემთხვევით ვიპოვე უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში. ავტორი შეიზოფრენით არის დაავადებული აგერ უკვე მეოცე წელია და ამ წიგნით თავისი დაავადების სულ სხვა მხარიდან ჩვენებას შეეცადა.

მაცი მუსიკაში პერსპექტიულ ახალგაზრდად ითვლებოდა, წერდა მუსიკას უკრავდა სხვადასხვა ჯაზ კლუბებში, ყავდა მეგობრები, მუშაობდა და საკუთარ თავს მშვენივრად ინახავდა. მის დიდ ინტერესს ოკულტიზმი და მაგია წარმოადგენდა და როგორც წიგნიდან ვხვდები შიზოფრენიის პირველი ნიშნები სწორედ ოკულტიზმის პრაქტიკის დროს ჩნდება. ასევე ამ პერიოდიდან ჩნდება მისი რწმენა რომ მას ავიწროებენ, რომ მას "ჯადო გაუკეთეს".

მაცის შიზოფრენიის ისტროია არის კლასიკური ისტორია რომელსაც ნებისმიერ სახემძღვანელოში შეხვდებით. თითქმის ყველა სიმპტომია სახეზე- სმენითი, ვიზუალური, ტაქტილური ჰალუცინაციები, პარანოიდული ფიქრები და ა.შ. ისევე როგორც ყველა ადამიანი ვისაც ეს დაავადება აქვს ფიქრობს რომ ის ავად არაა. ხმების ცუდად მოქცევა რომ არა, მშვენივრად გაართმევდა თავს ყოველდღიურ ცხოვრებას, მაგრამ აბა მითხარით როგორ უნდა იმუშაო როცა ხმები დაუსრულებლად ჩხუბობენ? ყოველ ღამე აღვიძებენ და ჩხუბობენ, აჩვენებენ სხვადასხვა ეროტიკულ სურათებს და ა.შ. ?

ის თუ როგორ გადმოსცემს მაცი თავის განცდებს ძალიან საინტერესოა, მაგრამ ბევრად საინტერესოა საზოგადოება როგორ ღებულობს მას, რა ხდება სამედიცინო სფეროში რომელთანაც მაცს მხოლოდ ფორმაული შეხება აქვს - წამლების გამოწერა და მიღება, ეს წამლები კი საერთოდ არ ეხმარებიან. ავტორი ძალიან პრობლემურ და დამაფიქრებელ მომენტებს განიხილავს და კარგი იქნება ეს ან მსგავი წიგნები წაიკითოს ყველამ ვისაც შეხება აქვს ამ სფეროსთან.

ემა ჰამბერგის - Brunstkalendern

2010-11-06T12:56:00.000+01:00

ჩემმა ქმარმა ამ წიგნის მიმოხილვა რომ წაიკითხა მხოლოდ ერთი კომენტარი გააკეთა - BORING! ეგრევე მივხდი რომ ჩემთვის რარაც საინტერესოს წააწყდა, წიგნი ბიბლიოთეკაში არ დავაბრუნე დავიწყე კითხვა. Brunstkalendern - ისეთი კატეგორიის წიგნია ქალების რომანს რომ ეძახიან. ისტორია სამი დის ცხოვრებაზეა რომლებსაც თითქოს ყველაფერი აქვთ მაგრამ ამავდროულად ძალიან უბედურები არიან.

ლენა, 34 წლის - ცხოვრობს სოფელში, ყავს ოთხი ბავშვი, ბევრი კურდრელი, კატა და ძაღლი, ქმარი რომელიც დილის ექვსი საათდიდან ღამის 10 საათამედ მუშაობს. ლენა ნერვიული აშლილობის ზღვარზეა და ჩვლილებების გაკეთებაა საჭირო, თორემ შეიძლება თავი მოიკლას ან სახლი დაწვას.

ოსა, 37 წლის, გახდა მილიონერი მის მიერ შემქნილი პროგრამების წყალობით. ის და მისი ქმარი ადამი ცხოვრობენ სტოკჰოლმის ცენტრში ძალიან დიდი ბინაში. ოსა თითქოს ბედნიერი უნდა იყოს, ქავს მოსიყვარულე ქმარი, საყვარელი სამუშაო, ბევრი ფული მაგრამ სინამდვილეში ის ძალიან უბედურია რადგან არ ყავს ბავშვი.

მარი, 42 წლის, არის შეფი ერთ-ერთ ბარში. უყვარს როკ მუსიკა, ცხოვრობს მარტო ერთგულ როტვეილერ ოტოსთან ერთად. კმაყოფილი იყო თავისი ცხოვრებით მანამ სანამ მამა არ გარდაეცვალა.

მამის გარდაცვალება გადამწყვეტი მომენტი ხდება სამივე დის ცხოვრებაში. თუ როგორ და რატომ არ გავაგრძელებ იმიტომ რომ წიგნის წაკითხვის მოტივაცია არ დაგიკარგოთ :)

Adams bok - ოსა მობერგი, ადამ ინჩედი-გომბოში

2010-07-08T01:15:00.000+02:00

ოსა მობერგისა და ადამ ინჩედი-გომბოშის მიერ დაწერილი წიგნი Adams bok ბიოგრაფიული ხასიათისაა და მოვითხრობს მანო-დეპრესიული ადამიანის ადამის ცხოვრებას.

ვერც კი იტყვი რომ წიგნი ისაა რაც უნდა იყოს, რადგან Adams bok - წარმოადგენს წიგნს იმ წიგნის შესახებ რომლის დაწერაც ვერ მოხედხდა ერთი მიზეზის გამო - როცა ადამი დეპრესიულ ფაზაში იყო, მას არ შეეძლო მუშაობა, ხოლო როცა მანიაკალურ ფაზაში უბრალოდ კონცენტრაციას ვერ ახდენდა სამუშაოზე თუმცა წიგნის დაწერის სურვილი ორივე პერიოდში ჰქონდა.

რაზეა წიგნი გარდა იმისა რომ მოგვითხრობს მანოდეპრესიული ადამინის ცხოვრების სტილს? ველლ, წიგნში არის განხილული უამრავი პრობლემა რომელიც შეეხება ფსიქიატრიულ სამსახურს, თუ რამდნად მოუწესრიგებელია ის, როგორ ახდენენ პაციენტების მიღებას, დატოვებას - ძალით თუ ნებით, მკურნალობას. ასევე ვხედავთ იმ ადამიანების ცხოვრებას რომლებიც ავადმყოფის გარშემო არიან და მასზე აგებენ პასუხს.

ამ ფაქტების გარდა ასევე განხულულია მორალური დილემები როგორც პაციენტის, ისევე ექიმის და მომვლელის მხრიდან.

Maj Fant - " Att bli mamma till sin mamma" - გახდე საკუთარი დედის დედა.

2010-06-15T23:51:00.000+02:00

დიდი პაუზის შემდეგ ჩემ მკითხველს ვთავაზობ ერთი ძალიან საინტერესო ბიოგრაფიული წიგნის რევიუს. წიგნი შვედი ქალბატონის Maj Fant ის მიერაა დაწერილი და ქვია " Att bli mamma till sin mamma" - გახდე საკუთარი დედის დედა.

არ ვიცი რა იფიქრეთ სათაურის წაკითხვის შემდეგ მაგრამ მინდა გითხრათ რომ წიგნი ძალიან საინტერესოა და ეხება პრობლემას რომელსაც თითოეული ჩვენთაგანი შეიძლება წააწყდეს ცხოვრებაში, კერძოდ კი ისეთ დაავადებას როგორიც დემენციაა. დაავადების შესახებ არ ვწერ არაფერს რადგან ბლოგი წიგნს ეხება, ამიტომ ვაგრძელებ წერას წიგნის შესახებ.

მეი, შუა ხნის ქალბატონი რომლის არის შვილი, დედა, ბებია, მეუღლე და ადმიანი რომელიც ძალიან წარმატებულია კარიერაში, ამ ყველაფერს მშვენივრადაც ათავსებდა ერთმანეთთან რომ არა შემთხვევა რომელმაც მისი ცხოვრება სრულიად შევცვალა. მის დედა გახდა ავად, ავადმყოფობა - დემენცია კი ისეთია რომელიც დიდ რესურსებს მოითხოვს ოჯახის წევრებისაგან. მიუხედავად იმისა რომ მეიმ იცის დაავდების შესახ, იცის რა შედეგები მოჰყვება მას, როგორ რადიკალურად იცვლება ავადმყოფი, მისთვის მაინც ძნელია მისი დედის ასეთ მდგომარეობაში მიღება, მას თითქოს არ სურს აღიაროს რომ დედას სერიოზული პრბლემები აქვს. მისთვის ასევე ძნელია მიხედოს დედას რომელიც აქამდე სრულიად დამოუკიდებელი ადამიანი იყო, ახლა კი ერთადერთი რაც შეუძლია გააკეთოს მისი კატის დაპურებაა, დარანჩენი არ ახსოვს და არც აინტერესებს. რაც დრო გადის დედის მდგომარეობა უარესდება, ის ხედავს და ესმის ცუდად, ხდება პარანოიკი, აქვს პრობლემები მეხსიერებასთან და სხვა ადამიანებთან რომლებსაც არ ენდობა.

წიგნში კარგად ჩანს არა მხოლოდ ავადმყოფის მდგომარეობა არმედ მომვლელის მდგომარეობა, ის თუ როგორ უარესდება მისი ცხოვრების ხარისხი. რამხელა რესურსებს საჭიროებს და რაც მთავარია როგორ უვარგისია ზოგადად სისტემა იმისათვის რომ ამ ადამიანებს საჭირო დახმარება და თანადგომა აღმოუჩინონ.

წინადადება :)

2010-03-31T18:45:00.000+02:00

ყველას ვისაც გიყვართ კითხვა და იცით რევიუების წერა, და რაც მთავარი სურვილი გაქვთ გააფართოვოთ ბლოგის - ჩემი პატარა ბიბლიოთეკა-ს დატა ბაზა გიწვევთ ბლოგზე :)

ჩვენი ფუნქცია იქნება დავწეროთ იმ წიგნების ანალიზი ან რევიუ რაც ბოლოსწავიკითხეთ და მკითხველს გავანდოთ ჩვენი მოსაზრება. ამ ყველაფრის მიზანი კი მხოლოდ ერთია - რაც შეიძლება ბევრი ადამიანი დავაინტერესოთ კარგი წიგნებით :) წიგნების არეალი მხატვრული ლიტერატურიდან დაწყებული, პროფესიოული ლიტერატურით დამთავრებული.

რაც უფრო ბევრი ადამიანი მიიღებს მონაწილეობას ამ პროექტში, მით უკეთესია რადგან უფრო მრავალფეროვანი ბაზა გვექნება :)

მსურველები კომენტარებში გამომეხმაურეთ :)

Mysticism: Christian and Buddhist, Suzuki D.T.

2010-01-10T12:16:00.001+01:00

Suzuki D.T - ცნობილი ავტორი და თანამედროევეობის ერთ ერთი ყველაზე ზეგავლენიანი ზენ მასწავლებელია. მისი ძალიან დიდი დამსახურება იმაში მდგომარეობას რომ ზენის სწავლება მან გამოიტანა საზღვრებს გარეთ და უამრავ ადამიანს გაუზიარა.

გარდა იმისა რომ Suzuki D.T ცნობილი სქოლარი და მასწავლებელი იყო, ის აგრეთვე ცნობილი ავტორია რამოდენიმე წიგნისა, მათ შორის Mysticism: Christian and Buddhist. რაზეა წიგნი? წიგნის ძირითადი კითხვა ადამიანის ყოფიერებას - ეგზისტენციალიზმს ეხება. ავტორი ცდილობს გასცეს პასუხი კითვას: არის კი რამე რაც უნივერსალურია ზოგადად კაცობრიობისათვის?

წიგნში Suzuki D.T ახდენს ქრისტიანობისა და Zen და Shin სწავლებების შედარებას. გარდა ამისა მას მოყავას მაგალითები კარლ გუსტავ იუნგის სწავლებიდან.

წიგნი საინტერესო იქნება ადამიანებისათვის ვისაც აინტერესებს რელიგიური, კულტურული და ეგზისტენციალური საკითხები.

Mysticism: Christian and Buddhist - Download

Der Mensch ist ein großer Fasan auf der Welt, Herta Müller

2009-12-18T20:47:00.000+01:00

ჩემ მეორე ბლოგზე ვწერდი ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემიის 2009 წლის ლაურეატის ჰერტა მიულერის შესახებ. დიდი მცოდნე ლიტერატურისა არ გახლავართ მაგრამ დამაინტერესა ამ ქალის შემოქმედებამ და ბიბლიოთეკიდან გამოვიტანე მისი წიგნი Der Mensch ist ein großer Fasan auf der Welt , ინგლისურად ეს წიგნი გამოიცა სახელწოდებით The Passport.

მოქმედება ხდება მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ რუმინეთში, როცა ჩაუჩესკოს რეჟიმი ”ყვავილობის” ფაზაშია. სოფელი სადაც წიგნის მთავარი მოქმედი პირი ცხოვრობს გერმანულ ენოვანია, და მისი მოსახლეობა ცდილობს დატოვოს სოფელი და გადავიდეს გერმანიაში- აიღოს გერმანული პასპორტი (თითოეულ გერმანელ მოქალაქის რუმინეთის დატოვების უფლების სანაცვლოდ, გერმანია სამაოდ დიდ თანხას აძლევდა რუმინეთის მთავრობას). სოფლის მეწისქვილე ვინდიხი ველოსპედით ყოველდღე მიუყვება სამსახურის გზას და ითვლის დღეებს, ომის მემორიალის წინ კი რომელიც გაყვითლებული ფურცლისფერი ვარდებითაა გარშემოტყმული, ის ითვლის წლებს. უკან მომავალ გზაზე კი ვინდიხი კვლავ ითვლის წლებს და დღეებს. ალბათ სრული მოწყენოლობა გგონიათ წიგნი ხო? მაგრამ ჯერ ნუ განსჯით :)

რაც ყველაზე მეტად მომეწონა წიგნში არის, საზოგადოების აღწერა. ჩვეულბრივი სოფლის მაცხოვრებელები, რომლეთა ყოველდღიურობაც სავსეა და მართულია ცრურწმენებით. მაგალითად, სოფელში ახალგაზრდა ბუ მიფრინდა, და მთელი სოფელი ელოდა ვინმე ახალგაზრდის გარდაცვალებას. წიგნში უამრავი ასეთი საინტერესო ცრურწმენის შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ.

წინგნის შინაარსი უდაოდ ძალიან საინტერესოა, მაგრამ უნდა ვთქვა ენაზეც. ერთი შეხედვით ენა მარტივია, მაგრამ იმდენ სიმბოლიკას შეიცავს რომ მარტივი წინადადების გააზრებას დიდი დრო სჭირდება. ალბათ ამიტომაცაა ჰერტა მიულერი თანამედროვეობის ერთ ერთი საუკეთესო მწერალი.

Sputnik Sweetheart, Haruki Murakami

2009-12-17T20:11:00.001+01:00

დღეს ჰარუკი მურაკამის ერთ ერთ წინგნზე უნდა მოგითხროთ. მისი სახელია Sputnik Sweetheart და წარმოადგენს მურაკამისეულ ფიქშიონ ჟანრის ნოველას. წიგნში სულ სამი პერსონაჟია სუმიმე ოცდაათი წლის ნიჭიერი მწერალი ქალი, რომელიც ცდილობს წერას მაგრამ არ გამოსდის, მიუ - ქალი, რომელზეც სუმიმე ყურებამდეა შეყვარებული მიუხედავად მათ შორის დიდი ასაკობრივი განსხვავებუსა და თავად მთხრობელი რომელიც რამოდენიმეჯერაა წიგნში მოხსენიებული სუმიმიმეს მიერ K.- დაწყებითი კლასის მასწავლებელი, რომელსაც ასევე უყვარს სუმიმე, თუმცა ეს უკანასკნელი მის გრძნობებს არ იზიარებს. სასიყვარულო საკუთხედია პირდაპირ.

ერთ დღეს K. ს ურეკავენ რომელირაც ბერძნული კუნძულიდან. ზარის ავტორი სუმიმეს შეყვარებული მიუა, რომელიც ძალიან გაკვირვებული, დადარდიანებული და შეშინებულია სუმიმეს გამო. როგორც ის ამბობს, სუმიმე ყოველვარი საუბრის და გაფრთხილების გარეშე გაქრა. წიგნში ისმის კითვა სად არის სუმიმე? იქნებ ის მკვდარია? ან იქნებ სადმე ჭაში ჩავარდა? (ვისაც გაქვთ წაკითხული - The Wind-Up Bird Chronicle, ნაცნობი იქენბა თქვენთვის რას ვგულისმობ) ან იქნებ სხვა სივრცეში გადავიდა?

რადგანაც მინდა თქვენ ჩემმა მკითხველმა ეს წიგნი წაიკითხოთ, ამიტომ არ გავცემ პასუხს ზემოთ დასმულ შეკითვებს, ასევე არ დავწერ თუ რატომ ქვია წიგნს Sputnik Sweetheart. ამ ყველაფრის პოვნა ტავად შეგიძლიათ ქვემოთ დადებულ ბმულზე.
წინგნის რუსული ვერსიის ჩამოქაჩვა აქედან შეგიძიათ - Sputnik Sweetheart, RUS

ახლა რაც შეეხება წინგის ჩემეულ შეფასებას. ძალიან სუსტი, მითუმეტეს ისეთი წიგნების გვერდზე როგორებიცაა The Wind-Up Bird Chronicle, Kafka on the shore, Norwegian wood. არანაირი ახალი პერსონაჟი, ახალი გარემო ან რამე სხვა, ესა წიგნი გამოდგა უბრალოდ გამეორება ჩემ მიერ ზემოთ დასახლებული სამი წიგნისა. თუმცა წაკითხვას მაინც გირჩევთ მითუმეტეს თუ ზემოტ დადებული სამი წიგნიდა არცერთი წაგიკითხავთ.

In Cuba I was a German Shepherd, Ana Menendez

2009-12-17T18:54:00.001+01:00

კუბაზე ვიყავი გერმანული ნაგაზი - არის ერთ ერთი წიგნი რომელმაც დიდი შთაბეჭდილება დატოვა ჩემზე. ავტორს ანა მენდესს სულ როიოდე წიგნი აქვს დაწერილი, მაგრამ მიუეხედავად ამისა მისმა ამ მშვენიერმა წიგნმა Pushcart-ის პრიზი აიღო. წიგნში აღწერილი სიტუაცია სრულიადაც არაა უცხო მწერალისათვის, მისი მშობლები და მშობლების ამხანაგები თავად გახდნენ წიგნის პერსონაჟების პროტოტიპები.

წიგნი წარმოადგენს პატარა ნოელების კრებულს. სამოციან წლებში ბევრი ადამიანი იძულებეული იყო გამოქცეოდა ფიდელ კასტროს რეჟიმს და თავი ამერიკისათვის შეეფარებინა. ემიგრანტთა რიგებში კი ყველანაირ ადამიანს ნახავდით, უნივერსიტეტის ლექტორებს, პროფესორებს, კუბაში ცნობილ ექიმებსა თუ იურისტებს.

ანა მენდესი მერკანტილური სიზუსტით აღწერს განსხვავებას ამერიკულ და კუბურ ტრადიეებს შორის, რომელიც ვლინდება როგორც კერძო ოჯახურ დონეზე, ასევე უფრო გფართო სოციალურ დონეზე. მწერალი აღწერს იმა დამიანის ფსიქოლოგიას რომელიც ვერ ახდენს ასიმოლაციას ახალ კულტურასთან და მიუხედავად ცუდი მოგონებისა საკუთარ ქვეყანაზე, მაიც ახდენს საკუთარი სამშობლოს იდეალიზიციას.

პორტუგალიის კეისარი, Selma Lagerlöf

2009-11-25T17:54:00.002+01:00

თუ მკითხავთ შენი აზრით ვინ არის საუკეთესო შვედი ქალი მწერალიო, მაშინ ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე გიპასუხებთ რომ ეს სელმა ლაგერლოფია. პირველი ქალი მწერალი რომელმაც ნობელის პრემია აიღო ლიტერატურის დარგში. თუ შემეკითხებით მისი საუკეთესო წიგნი რომელიაო მაშინაც ყოველგვარი ჭოჭმანის გარეშე ვიტყვი რომ ესაა - პორტუგალიის კეისარი.

”რა ასაკისაც არ უნდა ყოფილიყო, იან ანდერსონი არასდროს არ იღლებოდა გაეხსენებინა ის დღე როცა მისი პატარა გოგონა დაიბადა” იწყება წიგნი. და მართლაც, იანისა და მისი მეუღლის კატარიანს ცხოვრება მთლიანად შეიცვალა მას შემდეგ რაც მათ პირველი შვილი შეეძინათ - Klara Fina Gulleborg.

გოგონა გახდა ყველაფერი მამის ცხოვრებაში. იანი იყო საშინლად ამაყო რომ ყავდა ასეთი ლამაზი, ჭკვიანი და კარგი შვილი. და ალბათ ყველაფერი კარგად იქნებოდა, რომ არა ერთი უბედური შემთხვევა. იანის მასტერი ერიკი, ტყეში უბედური შემთხვევით დაიღუპა და მისი საქმეების წარმოება დაიწყო ერიკის სიძემ, რომელმაც იანს უთხრა რომ მისი ქოხი ერიკის კუთვნილ მიწაზეა. ოჯახმა ასი კრონა უნდა გადაიხადოს და კიდევ სხვა ასი კრონა რადგან იანს დებენ ბრალს იმ უბედურ შემთვევაში. ხოდა აბა საიდან აქვს ღატაკ ოჯახს ამდენი ფული? მათი სიმდიდრე ხომ მხოლოდ და მხოლოდ ერთადერთი ქალიშვილი კლარაა ...

ბევრი ფიქრის შემდეგ, კლარა გადაწყვიტავს სტოკჰოლმში წასვლასა და ფულის გამომუშავებას. რათქმაუნდა მამა ძალიან მოწყენილია, და მისი დამშვიდება ხდება მხოლოდ იმ პირობით რომ ერთი წლის მერე შვილი დაუბრუნდება თავის მშობლებს.თუმცა გადის დრო, კლარა აგზავნის200 კრონას, მაგრამ თავად არ ჩამოდის. გარდა ამისა მშბლებს მისდით ხმა თითქოს კლარა სტოკჰოლმში კი არ მუშაობს არამედ პროსტიტუციას ეწევა. მშობლებისათვის და განსაკუთრებით მამისათვის ეს იმდენად დიდი სტრესია რომ ის გიჟდება და ამბობს რომ არის ”პორტუგალიის კეისარი”

15 წლის შემდეგ, ბრუნდება კლარა სახლში, და ხედავს მამას რომელიც სრულიად შეშლილია ჭკუიდან. გოგოს სურს დედის წაყვანა მალმოში და იქ მასთან ერთად ცხოვრება. როცა ისინი გემზე არიან, იანი გადახტება წყალში რათა გემი გააჩეროს, მაგრამ სამწუხაროდ დაიხრჩობა.

წიგნში მოთხრობილი ისტორია არის მაგალითი იმისა თუ რამდენას უსაზღვრო შეიძლება იყოს მშობლების სიყვარული საკუთარი შვილის მიმართ. მეორეს მხრივ კი სახეზე გვაქვს კლარა, რომელიც ვერ ხედავს საკუთარი მამის სიყვარულს, ან ადანაშაულებს მას იმაში რომ მოუწია სტოკჰოლმში წასვლა და ფულის გამომუშავება, რა გზით არ ვიცით რადგან წიგნში ეს გარკვეულად არ წერია.

როცა ჩვენ ადამიანები მოწყენილები ვართ, ჩვენ ვტირივართ, ან ვესაუბრებით მეგობრებს, ან ვსვავთ. სელმა ლაგერლოფი კი სრულიად სხვა გზაზე საუბრობს ესაა რეალობიდან გაქცევა, და იმ სამყაროს წარმოდგენა რომელშიც თავს უფრო კომფორტულად ვგრნობთ.

ლაოძის - The Tao Te Ching

2009-11-13T11:21:00.001+01:00

არ ვიცი თუ გქონიათ შეხება Lao Tzu-ს ლექსთა კრებულთან The Tao Te Ching. რატომღაც მგონია რომ მკითხველთა ძალიან მცირე ნაწილს მხოლოდ, ამიტომ ნება მიბოძეთ ცოტა რამ დავწერო ამ მშვენიერი წიგნის შესახებ რომელსაც დაახლოებით ერთი წლის განმავლობაში ვკითხულობდი.

The Tao Te Ching წარმოადგენს უძველეს ჩინურ წიგნს (ბამბუკზე იყო დაწერილი) რომელიც ქრისტეს შობამდე მეექვსე საუკუნეშია შექმნილი ცნობილი ჩინელი ფილოსოფოსის ლაოძის მიერ. მასში შესულია ლაოძის 81 ლექსი რომლებიც გაყოფილია 2 ნაწილად Tao და Te. თითოეული ლექსი გვასწავლის რაღაც ახალს, გვაფიქრებს ცხოვრებაზე. ალბათ არცაა ეს გასაკვირი რადგან The Tao Te Ching ლაოძის დაოიზმის ფილოსოფიურ სწავლებას წარმოადგენს.

რა არის Tao? აგერ ბატონი, ლაოძის სიტყვებით ეს არის:

The tao that can be told
is not the eternal Tao
The name that can be named
is not the eternal Name.

The unnamable is the eternally real.
Naming is the origin
of all particular things.

Free from desire, you realize the mystery.
Caught in desire, you see only the manifestations.

Yet mystery and manifestations
arise from the same source.
This source is called darkness.

Darkness within darkness.
The gateway to all understanding.

აი ერთ ერთი ლექსიც კრებულიდან.
ლექსი #28

Know the male,
yet keep to the female:
receive the world in your arms.
If you receive the world,
the Tao will never leave you
and you will be like a little child.

Know the white,
yet keep to the black:
be a pattern for the world.
If you are a pattern for the world,
the Tao will be strong inside you
and there will be nothing you can't do.

Know the personal,
yet keep to the impersonal:
accept the world as it is.
If you accept the world,
the Tao will be luminous inside you
and you will return to your primal self.

The world is formed from the void,
like utensils from a block of wood.
The Master knows the utensils,
yet keeps to the the block:
thus she can use all things.

დიდი იმედი მაქვს რომ დაინტერესდით ამ ლექსებით, ამიტომ ვდებ ბმულებს სადაც მათი წაკითხვა შეგიძლიათ.

The Tao Te Ching, read online, ENG.
Лао Цзы. Дао дэ Цзин. RUS

Memories of My Melancholy Whores

2009-10-31T20:46:00.001+01:00

დღეს ერთი ძალიან საინტერესო წიგნი მინდა წარმოგიდგინოთ, წიგნი რომელმაც დიდი მითქმა მოთქმა და კრიტიკსთა მოწონება და დაწუნება გამოიწვია. ესაა გაბრიელ გარსია მარკესის პატარა ნოველა ”Memories of My Melancholy Whores ”.

წიგნი არის 90 წლის ჟურნალისტზე რომელსაც ერთი დიდი და მძაფრი სურვილი აქვს- თავის დაბადების 90 წლისთავი აღნიშნოს ქალიშვილ არასრულწლოვანთან გოგონასთან ველური და ვნებიანი სექსით. ეს სურვილი იმდენად დიდია რომ ის სულმოუთქმენლად ელოდება მისი ნაცნობი ქალის ზარს (რომელიც ბორდელის მამაშაა) რომელიც სასურველ გოგონას შესთავაზებს. ჟურნალისტი მარტოხელა კაცია, რომელსაც ცხოვრებაში ბევრი არაფერი გაუკეთებია, ცხოვრობს მშობლების სახლში, წევს საწოლში სადაც დაიბადა და სადაც ალბათ გარდაიცვლება. თავიდან სკოლებში მუშაობდა, შემდეგ გაზეთებისათვის წერდა. ახალგაზრდობაში საყვარლების სიასაც კი ადგენდა, მაგრამ როცა ასაკში შევიდა და საყვარლებიც აღარ ყავდა ძალიან ბევრი სიის წერას შეეშვა რაც მთავარია სექსში სულ იხდიდა ფულს, და მისი პარტნიორებიც მუდამ იცვლებოდნენ.

და აი გათენდა მისი დაბადების დღე, დღე როცა ის გახდა 90 წლის, სპეციალურად გამოიპრანჭა, ჩაივა აბრეშუმის პერანგი, აიღო ფული და ნაცნობი ბორდელისაკენ გაეშურა სადაც მას თავისი საჩუქარი ელოდება. დიასახლისთან მცირეოდენი საუბრის შემდეგ ის მიდის თავის ოთახში, აღებს კარს და ხედავს ლოგინზე ჩაძინებულ, ულამაზეს შიშველ სხეულს.....

მეტის დაწერას არ ვაპირებ, ეს უკვე იმიტომ რომ მინდა ეს ლამაზი წიგნი თავად წაიკითხოთ. ერთ ვიტყვი - წიგნი ერთი ამოსუნთქვით იკითხება და დამიჯერეთ ძალიან დიდ სიამოვნებასა მიიღებთ.

წიგნის რუსული ვერსიის ჩამოქაჩვა შეგიძლიათ აქედან- Вспоминание моих грустных шлюх

The Kawa Model

2009-10-12T15:43:00.001+02:00

რადგან სწავლა დამეწყო, დროში ძალიან გავიჭედე და შესაბამისად სპეც ლიტერატურის გარდა თითქმის ვერაფერს ვკითხულობ, ან რასაც ვკითხულობ ძააალიან ნელა. ამიტომ გადავწყვიტე სპეც ლიტერატურაზე დამეწერა რამოდენიმე რევიუ.

ჩემი პირველი რევიუ ეხება ოკუპაციურ თერაპიაში ერთ ერთ ვყელაზე ლამაზ მოდელს - The Kawa Model, Culturally relevant occupational therapy. Iwama M. ვისთვის არის ეს წიგნი? პროფესიონალ ოკუპაციურ თერაპევტების გარდა, ეს წიგნი მშვენიერი საკითხავია იმ ადამიანებისათვის, ვისაც აინტერესებს ადამიანის ქცევა და ამ ქცევის ახსნა

მოდელი მთლიანად აგებული და დაფუძნებულია აღმოსავლურ ფილოსოფიაზე, სადაც წყალს (Mizu) და კერძოდ მდინარეს (Kawa) ძალიან დიდი დატვირთვა აქვს. მდინარე არის ადამიანის სიცოცხლე, რომელიც სულ პაწაწუნაა როცა იწყება, მთიდან ამოდის და ჩქარა მოედინება, რაც უფრო იზრდება მით უფრო ფართოვდება მისი კალაპოტი და წყალიც უფრო ნელა მიედინება, საბოლოოდ კი მდინარე უერთდება ზღვას და ადამიანის სიცოცხლეც წყდება. ისევე როგორც ყველა მდინარეში აქაც ქგვხვდება ქვები (Iwa) რომელებიც ხელს უშლიან წყლის დინებას. ქვები წარმოადგენენ პრობლემებს რომლებიც ხელს უშლიან ადამიანის აქტივობას. მდინარეში ასევე გვხვდება მორები (Ryuboku), მათი მეშვეობით ხდება ქვების დაშლა და მიზანმიმართული, აზრიანი აქტივობის გაგრძელება. როგორც წესი, მორები ადამიანის ფსიქოლოგიურ სთავისებურებებს გამოხატავენ.

მოდელში ასევე გვაქვს მდინარის ფსკერი და მდინარის კედლები რომელებიც ადამიანის სოციალურ გარემოცვას წარმოადგენენ. მოდელში ეს ერთ ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან წერტილად განიხილება.

რჩევები:
თუ თქვენ დაგაინტერესათ ამ მოდელმა, შეგიძლიათ მათი საიტი მოინახულოთ The Kawa Model ამ გვერდზე შეგიძლიათ უფრო დაწვრილებით გაეცნოთ მოდელის შინაარს და თუ სურვილი გაგიჩნდათ დაუკავშირდეთ მოდელის შემქმნელებს :)

სტეფან კინგი, The Shining

2009-08-11T17:36:00.001+02:00

ჩემი შემდეგი რევიუ ცნობილი ამირიკელი მწერლის Stephen King -ის წიგნი The Shining-ია. წიგნის სახელწოდება ალბათ გეცნობათ, რადგან ამ რომანზე გადაღებულია ფილმი ჯეკ ნიკოლსონის მონაწილებოთ.

თავიდან მოკლეთ მოგითხრობთ წიგნზე. მოქმედება ხდება ერთ ერთ სასტუმროში სადაც ჯეკ ტორანსი ტურისტული სეზონის დაწყებამდე ზედამხედველად აპირებს მუშაობას. ჟეკის მეუღლე ვენდი იმედის თვალით უყურებს მომავალს, ფირობს რომ ეს კარგი შანსია მისი მეუღლისათვის რომელიც ალკოჰოლიკია და არაერთხელ ქონია პრობლემა სამსახურთან დაკავშირებით. ჯეკის 5 წლის ვაჟი დენი კი შიშით უყურებს მომავალს. რადგან ის ხედავ მან იცის ის რაც სხვები ვერ ხედავენ, რაც სხვებმა არ იციან. დენი არის უნიკალური ნიჭით დაჯილდოვებული ბიჭუნა რომელსაც შეუძლია მომავლის დანახვა და რომელსაც აქვს ნათება. ბავშმა კარგად იცის რომ სასტუმრო სადაც მამამისმა მუშაობა დაიწყო ცოცხალია და ძალიან ბევრ საიდუმლოს ინახავს, იქ უამრავი გარდაცვლილი ადამიანის სული ტრიალებს რომლებსაც უნდატ ჯეკზე ზემოქმედების მოხდენა, მისი იძულება - დაახოცინოს საკუთარი ცოლ შვილი.

აუცილებლად უნდა ავღნიშნო რომ ამ წიგნში სტეფან კინგი ცდილობს მისი სამივე პერსონაჟის ქცევის ახსნას. ის აღწერს ჯეკის და ვენდის ბავშვობას და ამბობს -იქნებს სწორედ მათი ბავშვობაა ის მოქანდაკე რომელმაც მათი პიროვნება გამოაქანდაკა. წარსულის ფონზე ჩვენ ვხედავთ დენის ბავობასაც, ალკოჰოლიკ მამას რომელსაც არ შეუძლია თავის კონტროლი, დედას რომელიც ორჭოფობს გასცილდეს თუ არა მეუღლეს. დენიმ იცის რომ განქორწინება საშჳნელი რამაა და საშილად არ უნდა ეს.

წიგნის შეფასებას საკმაოდ ადვილია, ესაა ერთხელ წასაკითხ წიგნი იმ ადამიანებისათვის ვისაც უყვარს ჰორორ ჟანრის წიგნები. ვერ შეგპირდებით რომ მეორედ მიუბრუნდებით მაგრამ ერთხელ წაკითხვისას ნამდვილად ისიამოვნებთ :)

წიგნის წაკითხვა რუსულად აი ამ ბმულზე შეგიძლიათ.

The Story of Buddha and Buddhism: His Life and Sayings by Brain Brown

2009-08-07T00:12:00.001+02:00

ვაგრძელებ ბუდიზმთან დაკავშირებული წიგნების განხილვას. (პირველი პოსტი ამ თემაზე შეგიზლიათ იხილოთ აქ)

დღეს გთავაზობთ Brain Brown-ის წინგსThe Story of Buddha and Buddhism: His Life and Sayings. ვისთვის არის ეს წიგნი საიტერესო? იმ მკითხველისათვის რომელიც დაინტერესებულია ბუდიზმით, რელიგიური საკითხებით ან უბრალოდ აინტერესებს ისტორია. რადგან ბუდას ისტორია არის რეალური ადმაიანის ისტორია რომელიც რეალურად არსებობდა და ცხოვრობდა ძველ ინდოეთში. გადმოცემის ტანახმად ბუდა რომ დაიბადა მას ქონდა ფეხისგულებზე ნიშანი, და წინასწარმეტყველებმა მას უწინასწარმეტყველეს ორი სახის მომავალი. 1. თუ სასახლეში დარჩებოდა იქნებოდა ყველაზე ძლიერი მმართველი და მისის სახელი სამუდამოდ დარჩებოდა ისტორიაში. 2. თუ სასახლიდან წავიდოდა ის იქნებოდა უამრავი ადამიანის წინამძღოლი, შეცვლიდა უამრავი ადამიანის ცხოვრებას. 29 წლის ასაკში პრნცი სასწაულებრივად ახერხებს სასახლიდან გაპარვას და იწყებს ჭეშმარიტების ძიებას. 6 წლის შემდეგ ის ხდება დიადი ბუდა.

სამწუხაროდ ვერ დავწერ მთელ ისტორიას. უბრალოდ გეტყვით რომ წიგნში ბუდას ისტორიას გარდა ასევე მოცემულია ბუდიზმის დოქტრინები და მანუსკრიპტებიდან ამონადირები. ასევე განმარტებულია ბევრი ბუდისტური ტერმინი და სიკეთისა და ბოროტების ცნება. მინდა გითრათ რომ ბევრი რელიგიისაგან განსხვავებით ბუდიზმში ეშმაკი როგორც გარე ფაქტორი არ არსებობს. ის ყველა ჩვეთაგანშია და მისი დაძლევის შემდეგ ხდება პრინცი სიდჰართა ბუდა. ასევე ბუდიზმის მიხედვით თითოეულ ადამიანს შეუძლია გახდეს ბუდა.

წიგნი ბიბლიოთეკიდან მქონდა გამოტანილი, და უკან მივაბრუნე. სიმაღთლე რომ გითხრათ ისე მომეწონა რომ მის ყიდვას ვაპირებ. არასდროს არ იცი როდის დაგჭირდება ჭეშმარიტების მაძიებელი ახალგაზრდა ჭაბუკის ისტორიის წაკითხვა.

წიგნის ყიდვა შეგიძლიათ აქ - The Story of Buddha and Buddhism: His Life and Sayings

Tao Tao Liu Sanders - დრაკონები, ღმერთები და სულები ჩინურ მითოლოგიაში.

2009-07-29T20:07:00.001+02:00

ესეც ასე, ჩემი მორიგი წიგნი რომლის შესახებაც მინდა ვილაპარაკო არის " Drakar, Gudar & Andar i den Kinesiska Mytologin." Text av Tao Tao Liu Sanders. (ინგლისურად Dragons, gods & spirits from Chinese Mythology.) ანუ ქართულად რომ გადმოვთარგმნოთ გამოვა ”დრაკონები, ღმერთები და სულები(spirits) ჩინურ მითოლოგიაში”

წიგნი წარმოადგენს სხვადასხვ ისტორიების ნაკრებს. დაწყებული ისტორიებიდან სამყაროს შექმნის შესახებ სულებისა და დემონების შესახებ ისტორიებით დამთავრებული. სიმართლე რომ გითრათ წიგნი არის საბავშვო და ორიგინალური ისტორიები უფრო აგმარტივებულია, მაგრამ ამას არ შეუშლია ხელი იმისატვის რომ მართლაც სიამოვნება მიმეღო შესანიშნავი ისტორიებისაგან. სადაც აღწერიალია სხვადასხვა მითოლოგიური არსებბების ცხოვრება, ხასიათი. რაც მთავარია ეს არსებები კი არიან მითოლოგიურნი, მაგრამ მათ ადამიანური თვისებები ახასიათებთ, მაგალითად: შური, სიყვარული, თავგანწირვა , ერთგულება და ა.შ.

წიგნის კითხვისას ზოგიერთ ისტორიასთან დაკავშირებით ნაცნობობის გრძნობაც კი გაგიჩნდებათ. აბა გაიხსენეთ ის ისტორია სადაც პრინცესა გედის ტანსაცმელს ატარებს და ერთხელ ბანაონისას ერთი პრინცი მოპარავს ამ ტანსაცმელს რათა პრინცესამ გაფრენა ვერ შეძლოს. გახსოვთ ხომ ეს ისტორია? მსგავს ისტორიას ამ წიგნშიც წავაწყდი, ოღონდ პრინცესა ჩვეულებრივი მოკვდავი კი არა არამედ ერთ ერთი ღმერთის შვილია. და ასეთი ისტორია უამრავია :)

წიგნის წაკითხვას ვურჩევ ყველას ვისაც აინტერესებს მითოლოგია, ან უბრალოდ უყვარს სხვადასხვა ქვეყნის ზღაპრები. თითოეული ისტორიის საშუალებით იმოგზაურებთ ზღაპრულ სამყაროში, სადაც ყველაფერი შესაძლებელია.

Erik V. Gunnemark, The art of learning languages

2009-07-21T17:02:00.001+02:00

დღეს მინდა ცოტა რამ დავწერო ერთი ძალიან საინტერესო წიგნზე, რომლის არსებობის შესახებაც შევიტყვე ლინგვისტუსისაგან . წიგნის სახელია ”The art of learning languages”, ავტორი ცნობილი შვედი ლინგვისტი Erik V. Gunnemark.

წიგნი ბიბლიოთეკიდან გამოვიტანე და შვედურად ის ჟღერს შემდეგნაირად ”Konsten att lära sig språk”, ანუ ენის შესწავლის ხელოვნება. სიმართლე გითხრათ ენები ჩემი სუსტი წერტილია, რაც თავი მახსოვს სულ რაღაც ენას ვსწავლობ და საბოლოოდ არცერთი ენა ვიცი სრულყოფილად (მათ შორის ქართულიც) ამ წიგნის წაკითხვაც სწორედ ამ ფაქტმა გადამაწყვეტინა- ანუ როგორ შევისწავლო უცხო ენა, მოკლე დროში და რაც მთავარია ეფექტურად.

ავტორი ყურადღებას ამახვილებს ენის შესწავლის რამოდენიმე ეტაპზე. დამწყები, საშუალო და კარგად მცოდნე. თითოეული ეტაპისათვის ის თვლის რომ საჭიროა ადამიანმა სიტყვების და გამოთქმების გარვეული რაოდენობა იცოდეს. მაგრამ ეს სიტყვები უნდა იყოს მნიშვნელოვანი ისეთები რომელთა გამოყენებაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში აქტიურად შეგვიძია. გუნემარკი ასევე აღნიშნავს რომ საჭიროა თავიდანვე შეძლებისდაგვარად კარგად გამოვთქვათ თითოეული სიტყვა და ისე დავისწავლოთ ის. გუნემარკი მიუთითებს რომ ჩვენი მშობლიური ენიდად გამომდინარე, ზოგი ენა უფრო ადვილია შესასწავლად, ზოგი ძნელი, ამიტომ ხანდახნ სასურველის შუალედურ ენას მივმართოთ. მაგალითად თუ მინდა ვისწავლო იაპონური, უკეთესი იქნება თუ ჯერ ცინურს ვისწავლი რადგან იაპონურ ენაში ბევრ ჩინურ იეროგლიფსა და სიტყვას იყენებენ.

წიგნის წაკითხვას ვურჩევ ყველას ვისაც აინტერესებს ენები, და სიამოვნებას ღებულობს ენების შესწავლითა და მათ შესახებ წიგნების კითვხისაგან.

წიგნის ჩამოქაჩვა შეგიძიათ აქ - Эрик В. Гуннемарк "Искусство изучать языки"

ასევე თქვენი ყურადღება მინდა გავამახვილო Erik V. Gunnemark -ის მეორე ცნობილ წიგნზე Countries, peoples and their languages: the geolinguistic handbook (Paperback - 1992) .

Taisha Abelar, The Sorcerer’s Crossing: A Woman’s Journey

2009-07-15T07:48:00.000+02:00

ჩემი მორიგი წიგნის რევიუ განსაკუთრებით მათ დაააინტერესებს ვისაც იტაცებს პრაქტიკული მაგია და შამანიზმი. ასევე მათ ვინც კარლოს კასტანიედას წიგნების მოყვარულია, რადგან წიგნის ატორი ტაიშა აბელიარი სწორედ დონ ხუან მატუსის მოსწავლე და შემდეგ კასტანიედას ჯგუფის წევრი იყო ორ სხვა ქალთან ერთად.

”The Sorcerer’s Crossing: A Woman’s Journey” ავტობიოგრაფიული წიგნია და მოგვითხრობს ტაიშა აბელარის მიერ განვლილი გზის შესახებ უბრალო ადამიანიდან ”სწავლულამდე”. ყველაფერი ერთ უდაბნოში დაიწყო როცა ტაიშა ხის ქვეშ იჯდა და მუზას ელოდა, მუზის ნაცვლად მას ეწვია ერთი ქალბატონი სახელად კლარა რომელმაც ის თავითან დაპატიჟა. ტაიშა კლარასთან დარჩენას მხოლოდ რამოდენიმე დღე აპირებდა მაგრამ ეს რამოდენიმე დღე რამოდენიმე წელი გაგრძელდა. ამ წლების განმავლობაში ის გახდა კლარას და მისი ძაღლის მანფერდის, შემდეგ ნელიდას, ემილიტოს და ბოლოს ტავად კარლოს კასტანიედას მოსწავლე. წიგნის ცაკლეულ ფურცელზე ვკითხულობთ თუ როგორ ძლიერდება და იხვეწება ტაიშას ტექნიკა და იზრდება მისი ენერგია. მთელი ამ ვარჯიშების მიზანი კი თავისუფლების მოპოვება და შამანთა 16 კაციან ჯგუფთან შეერთებაა - ანუ შამანთა სამყაროში გადასვლა.

როგორ მოახერხა კლარამ ტაიშას დატოვება? ამ მხრივ ტაიშას ისტორია ან განსხვავდება კასტანიედას ისტორიისაგან, ყველაფრის თავი და თავი ცნობისმოყვარეობაა. ცნობისმოგვარეობა რომლის სწორად მართვა და წარმართვა მანიპულირების საშუალებას იძლევა, ისევე როგორც სწავლისა და განვითარების საშუალებას. რაც ყველაზე მეტად მომეწონა წიგნში იყო სავარჯშოების დაწვრილებითი აღწერა, მათი გამეორება ნებისმიერ მსურველს შეუძლია.

წიგნს რომ ვკთხულობდი ბერი საერთო ვიპოვე ბუდისზმის სწაველებასთან. მაგალითად საუბრები სულიერ და ფიზიკურ თავისუფლებაზე, მედიტაცია, საკუთარი მნიშვნელობის გრნობისაგან განთავისუფლება, ყოველგვარი ემოციურობის გაქრობა და ა.შ. ზოგადად წიგნი სასიამოვნო საკითხავია და ვურჩევ ყველას ვისაც უყვარს მსგავსი თემები ან ფანტაზი წიგენების კითხვა.

წიგნი შეგიძიათ შეიძინოთ ამაზონზე The Sorcerer's Crossing: A Woman's Journey
წიგნის ჩამოქაჩვა კი რუსულ ენაზე შეგიძლიათ - Тайша Абеляр «Магический переход: путь женщины-воина»

დალაი ლამა - სიყვარული

2009-07-09T21:34:00.002+02:00

დღეს მინდა დავწერო მოცულობით ერთ ძალიან პატარა წიგნზე რომლის შინაარსიც არის დიდი, ტევადი და ძალიან თბილი; რომელიც იკითხება უადვილესად; რომლის შინაარსი და დოქტრინები თითოეული ჩვენთაგანისათვის არის ძალიან ახლობელი და ადვილად გასაგები მაგრამ რატომღაც მათი პრაქტიკაში განხორციელებისაგან თავს ვიკავებთ. ამ მშვენიერ წიგნს ქვია ”სიყვარული” ავტორი კი დალაი ლამაა. Dalai Lama (Tenzin Gyatso), Kärlek. hur du förbättrar din förmåga till kärleksfulla relationer.

დალაი ლამა ამბობს: არ აქვს მნიშვნელობა ვინ ხარ, რა ეროვნების ხარ, რა აღსარების წარმომადგენელი მთავარია რომ ხარ ადამიანი. ყველა ჩვენთაგანი (ადამიანი) მიისწრაფვის ამისაკენ, მაგრამ სამწუხაროდ არის ბერი სხვა გრძნობა რომელიც ხელს გვიშლის ამ დიადი სწრაფვისაგან. როგორებიცაა შური, სიბრაზე და ა.შ. ამ გრნობების დასაძლევად ავტორი გვათავაზობს მთელ რიგ მედიტაციურ სავარჯიშოებს, რომელთა მიზანია სიყვარულის განვითარება და გაძლიერება ჩვენს გულებში.

ბევრს ვერ ვწერ ამ წიგნზე იმიტომ რომ ეს არის წიგნი რომელიც უნდა შეიგრძნო მთელი არსებით, და ის რასაც განიცდი და დაგრჩება წიგნის ხშემდეგ იმდენად პირადულია რომ მისი გაზიარება ძნელია და სურვილიც არ გაქვს :)

Stephen King -ის ბურუსი

2009-06-24T21:49:00.001+02:00

Stephen King - დარწმუნებული ვარ რომ ბევრი თქვენთაგანისტვის კარგად ცნობილი მწერალია. თუ არ გაქვთ წაკითხული მისი წიგნები, მაშინ მის წიგნების მიხედვით გადარებული რომელიმე ფილმი მაინც გექნებათ ნანახი იგივე The Shining, The Green Mile და ა.შ. მოკლეთ სწორედ ამ ფილმებით ვიყავი შთაგონებული როცა ბიბლიოთეკიდან გამოვიტანე მისი მორიგი წიგნი ბურუსი/The Mist.

წიგნში მოქმედება ხდება ერთ პატარა ტბისპირა ქალაქში. დევიდი, მისი 5 წლის შვილი ბილი და მათი მეზობელი მიდიან სუპერმარკეტში პროდუქტების საყიდლად, მაგრამ უცაბედად უცნაური ბურუსი დგება ქალაქში. ისევე როგორც უამრავი სხვა, ისინიც იძულებულნი არიან დარჩნენ მაღაზიაში რადგან ბურუსი იმდენად მძიმეა, რომ არაფერი არ ჩანს გარეთ. რამოდენიმე ხნის შემდეგ დავიდი აღმოაჩენს რომ ბურუსი ”ცოცხალია” და იქ ბინადრობენ საშინელი მწერები და არსებები. რათქმაუნდა ყველა შეშინებულია, და გარეთ ვინც ბედავს გასვლას მაშინვე ამ საშინელი მწერების მსხვერპლნი ხდებიან.

მოკლეთ თავად ხვდებით რომ ესაა ტიპიური ამერიკული ბლა ბლა ისტორიაა, იმდენად ტიპიური რომ გამიკვირდა რუსეთზე რატომ არაფერი დაწერა ავტორმა და მხოლოდ ვიეტნამის ომით შემოიფარგლა. თუმცა მიუხედავად ამისა წიგნში რამოდენიმე საკმად საინტერესო მომენტი იყო. მაგალითად მისის კომოდის პერსონაჟი, რომელიც ყველას ეუბნევა რომ გარეთ სიკვდილია, რომ ეს ღმერთის სასჯელია და საჭიროა მსხვერპლის შეწირვა, სისხლის დაღვრა. ეს ქალი იმდენს ქადაგებს რომ სუპერმარკეტში გამოკეტილი და იმედგადაწურული ხალხი უკვე მისი ”მიმდევარი” ხდება. ასევე საიტერესო იყო მეორე მომენტიც თუ რას და როგორ აკეთებს ადამიანი სტრესულ სიტუაციაში, როცა მას ეშინია და როცა მისი სიცოცხლე საფრთხის ქვეშაა? ზოგი ზის და ელოდება, ზოგიც კი მოქმედებს მაშინაც კი როცა იცის, რომ მისი გეგმის წარმატებით დასრულების შანსი საკმაოდ ნაკლებია.

როგორც სტეფან კინგს სჩვევია ისტორია დაუმთავრებელია და ჩვენ მკითხველს თავადვე შეგვიძლია დავასრულოთ იგი. რა ბედი ელის დავიდს და მის სამ თანამგზავრს, რომლებმაც გაბედეს და დატოვეს მაღაზია, ჩასხდნენ მანქანაში და გაუყვნენ გზას უსასრულო ბურუსში სრულიად ჩვენი ფანტაზიის იმედზე რჩება.

ერთი გეიშას ცხოვრება, Kiharu Nakamura

2009-05-28T13:59:00.002+02:00

სამწუხაროდ წიგნს რომლის შესახებაც დღეს ვაპირებ წერას ორიგინალში ვერ წავიკითხავდი, უფრო უარესი წიგნი წავიკითხე შვედურად რომელიც ნათარგმნია გერმანული ენიდან. საუბარი მაქვს არც ისე ცნობილ მაგრამ ფრიად საინტერესო ბიგრაფიულ ნაწარმოებზე - "En Geishas Liv"/”ერთი გეიშას ცხოვრება” , Kiharu Nakamura. (გერმანულად აწერია: Kiharu, Memoiren einer Geisha)

რითი არის ეს წიგნი საინტერესო? თუ თქვენ ეძებთ საინტერესო ინფორმაციას გეიშების აღზრდისა და ფსიქოლოგიის შესახებ, მაშინ ეს წიგნი არ გამოგადგებათ, მაგრამ თუ თქვენ გაინტერესებთ იაპონიის საზოგადოებივი წყობა ამრეკია იაპონიის ომამადე და მას შემდეგ მაშინ ფრიად საინტერესო წყაროს აღმოაჩენთ ამ წიგნის სახით.

კიჰარუ რომელიც ერთადერთი შვიალია მდიდარი იაპონელი ექიმების ოჯახში გადაწყვიტავს გახდეს გეიშა. გოგონა ძალიან მონდომებულია, ძალიან მიზანსწრაფული და რეალურად ძლიან განსხვავდება სხვა გეიშებისაგან. სხვა გეიშებისაგან განსხვავებით კიჰარუ სწავლობს ინგლისურს, იცის რა რომ ამით უფორ მეტი კლიენტს ასიამოვნებს და მოუყვება იაპონური ტრადიციების შესახებ. ამ წიგნით კიჰარუ ანგრევს სტერეოტიპს რომ გეიშები არიან მსუბუქი ყოფაქცევის ქალები.

ომის დაწყებამდე კიჰარუს დაიბარებენ მილიციაში და შპიონობას შესთავაზებენ. ამაყი გოგო უარს ამბობს გეიშობაზე, თხოვდება და დიპლომატ ქმართან ერთად მიემგზავრება ინდოეთში. ისინი უკან ბრუნდებიან ომამდე რამოდენიმე თვით ადრე. მის ქმარს კვლავ იწვევენ სხვა ქვეყანაში და კიჰარუ ახალდაბადებულ ბავშვთან მის დედასა და ბებიასთან ერთად პირისპირ რჩება სისხლიანი რეალობის წინაშე.

კიჰარუ, ცნობილი გეიშა შიმბაშიდან ყველაფერს აკეთებს იმისათვის რომ შეინახოს ოჯახი, მუშაობს მიწაზე, ქსოვს, ეხმარება სოფლის ქალებს. ომის დამათავრების შემდეგ კი მიდის ტოკიოში სადაც თავისი სრულყოფილი ინგლისურის წყალობით იწყებს მუშაობას ამერიკელებტან. სადაც არ უნდა წავიდეს, რაც არ უნდა გაკეთოს მას ყველგან მიჰყვება შტამპი რომ ის იყო გეიშა. ამიტომ ბევრი ფიქრის გარეშე მოიეცემა თუ არა შანსი მიდის ამერიკაში და იქ რჩება კიდეც.

”ერთი გეიშას ცხოვრება” რეალურად უფრო მშრალი წიგნი აღმოჩნდა. კიჰარუ ბევრს ლაპარაკობს ვის შეხვდა, ასახელებს ადამიანებს დიდი მადლობას უხდის მათ დახმარებისათვის, მაგრამ რეალურად ეს მხოლოდ მშრალი ფაქტებია. როგორც ჭეშმაიტი გეიშა ის ძალიან ნაკლებად აჩვენებს საკუთარ გრნობებს და ასევე მცირე ფაქტებს იძლევა მისი ნაცნობი მაღალჩინოსნების შესახებ. თუმცა წიგნში ერთი ძალიან საინტერესო მომენტია - ომის შემდეგ იაპონიიის ასე ვთქვათ ამერიკანიზაცია. როგორ შემოდის ქვეყანაში ჯაზი, ბლუზი, როკენროლი. აღწერს მის რეაქციებს როცა ის პირველად მიდის სტრიპტიზ შოუზე ტოკიოში. კიჰარუ როგორც პრო ამრიკელი გეიშა დადებითად წარმოაჩენს ამერიკელებს, მათ ღირებულებებს და სადაც შეუძლია იქ აკრიტიკებს იაპონურ ტრადიციებს - კლასობრივ სხვაობებს. ასევე ძლიან საინტერესოა დამოკიდებულება დედა შვილს მიმართ. კიჰარუს დედა და ბებია რომლებიც ცდილობენ გაწურონ საწყალი გოგო და კიჰარუს საკუთარი შვილი რომელიც არ პატიობს დედას რომ ის იყო გეიშა.

რაც ყველაზე მეტად საგულისხომოა ამ წიგნში არის ერთი ადამიანის პიროვნული სიძლიერე. ყველაფერისდა მიუხედავად, გაჭირვება, სიმარტოვე, დღე და ღამ მუშაობა კიჰარუ მუდამ მხიარულია და ცდილობს დაეხმაროს ყველას. დაეხმაროს ისე როგორც შეუძლია.

სიამოვნებისაგან მოგვრილი ცრემელები

2009-05-18T16:13:00.002+02:00

ცრემლები სიცილისაგამ ტკივილისაგან, სევდისაგან, სიყვრულისაგან, ბენიერებისაგან და კიდევ უამრავი მიზეზის გამო. თუმცა ამ პოსტში სიამოვნებისაგან გამოწვეული ცრემლების შესახებ მინდა დავწერო. ეჰ, ეგ არა რაც შენ იფიქრე ჩემი ძვირფასი მკითხველო. კაი წინგის წაკითხვით მიღებულ სიამოვნებაზე მაქვს საუბარი.

ადრეც დავწერე, ჩემმა მაგობარმა გურამ დოჩანაშვილის ”სამოსელი პირველი” გამომიგზავნა. მის კითხვას გასულ პარასკევს შევუდექი და რამოდენიმე თავზე დათენებული ღამის შემდეგ დღეს დავამთავრე. წიგნის შინაარსზე შეგნებულად არ ვწერ არაფერს, არც მისი პერსონაჟების განხილვას არ დავიწყებ, რადგან იმედი მაქვს რომ ვისაც არ წაგიკითხავთ ეს შესანიშნავი წიგნი, ჩემი პოსტი ინტერესს გაგიღვიძებთ და დაიწყებთ მის კითხვას.

რა ვთქვა? დიდებული წიგნი რომელიც ღრმად ტოვებს კვალს ადამიანის სულში და არ ჯერდება ერთხელ წაკითხვას. მისი ყოველი პერსონჟი, საოცრად ცოცხალი, საოცრად ნაცნობი, ზოგი ავი, ზოგიც კარგი მაგრამ რეალური. ვკითხულობდი წიგნს და სიცილი და ტირილი ერთმანეთში იყო გადახვეული. სიცილი საოცრად დახვეწილი და ცოცხალი ქართული იუმორის გამო, ტირილი კი იმ დიადი წიგნის გამო რომელიც ხელში მეჭირა და ასეთ სიამოვნებას მგვრიდა, მაშინაც კი როცა ავტორი საოცარი სიწრფელით აღწერდა ცალკეული პერსონაჟის და საზოგადოების ტრაგედიას.

მიხარია რომ გვყავს ისეთი თანამედროვე მწერალი როგორიც გურამ დოჩანაშვილია.

Asa Larsson "Svart Stig"

2009-03-01T21:01:00.001+01:00

ესეც ესე, აი გადავწყვიტე და დავიწყე პატარა ბლოგუშკას წერა იმ წიგნების შესახებ რომლებიც წავიკითე. სამწუხაროდ სწავლის გამო უკვე ვეღარ ვკითხულობ ბევრს მაგრამ მაინც ვახერხებ რაღაცეებს. ხოდა აი ვდებ პირველ რეცენზიასაც.

ერთ დღესაც ბიბლიოთეკაში ”Science fiction” ის განყოფილებაში თაროების წინ შემოვრჩი, გულმოდგინედ ვეძებდი ვინმე შვედ მწერალს რომელიც ამ სფეროში წერს და დიდი ყოყმანის შემდეგ არჩევანი გავაკეთე Asa Larsson, ”შავი ბილიკი”-ზე. Asa პროფესიით იურისტია რომელიც იმავროულად წიგნებსაც წერს, ხოდა ვიფიქრე რომ ეს წიგნი საიტერესო წასაკითხი იქნებოდა.

მოქმედება ხდება ჩრდილოეთ შვედეთში. გამომძიებლები ანა მარია მელა და სვენ ერიკი იძიებენ შვედეთის ერთ ერთი ძალიან ცნობილი კორპორაციის დირექტორის თანაშემწის ინა ვატრანგის საიდუმლოებით მოცულ მკვლელობას. დეტექტივების მოყვარულნი ალბათ აქედანვე გამოცნობთ რომ მკვლელობაში კორპორაციის უფროსის ხელიც არის ჩარეული, მაგრამ გამომძიებლები ცოტა სხვა გზით მიდიან და ცდილობენ მკვლელობასთან ინნას ძმის დიდის დაკავშირებას.

ავტორი ძალიან ცდილობს დაგვანახოს დღევანდელი ადამიანის მდგომარეობა, არ აქვს მნიშვნელობა მდიდარია თუ ღარიბი, ნიჭიერი თუ უნიჭო, დაოჯახებული თუ მარტოხელა ყველა არის მარტოსული, ყველა არის გაუცხოებული, დეპრესირებული, ისევე როგორც კირუნას ბნელი დღეები. ავტორი ფიქრობს, რომ ადამიანი შორს არ წასულა პირველყოფილი ყოფისაგან და დღესაც კი მგლური კანონებით მოქმედებს როცა რამის მიღწევა ან შენარჩუნება უნდა.

ხოდა ვკითხულობდი ამ წიგნს, ერთი დღე, მეორე, მესამე, და მთელი ერთი კვირაც კი. როგორც იქნა ჩავამთავრე და ერთადერთი შეკითვა რაც გამოჩნდა იყო - რა უნდა ამ წიგნს მეცნიერული ფანტასტიკის განყოფილებაში?